Meanwhile, back in 2012…

«Αγαπητό focanegra,

Το μαγαζί σας μυρίζει μούχλα. Οι δυο δεινόσαυροι που μαζέψατε θυμούνται μόνο ιστορίες με πεθαμένους και δίσκους που βγήκαν πριν γεννηθώ, λες και δεν συμβαίνει τίποτε τώρα. Ξυπνήστε!»

Αγαπητή αναγνώστρια,

Ψυχραιμία. Για να μη χαλάμε χατίρια όμως, ας δούμε στα γρήγορα μερικές καλές φετινές κυκλοφορίες:

1.     Woods – Bend Beyond

Δεν είναι έκπληξη, είναι επιβεβαίωση. Οι Woods άφησαν (για λίγο;) τα kraut trips και έκαναν τελικά τον υπέροχο “pop” δίσκο που πάντα είχαν μέσα τους. Σε ευθεία γραμμή επικοινωνίας με τους Byrds, τους Grateful Dead και την ψυχεδέλεια της Δυτικής Ακτής, μεγαλουργούν, γλυκά και όχι ανάλατα. Όποιος αγαπά ή έστω ανέχεται το αγγελικό falsetto του τραγουδιστή (που μερικές φορές μου θυμίζει Mercury Rev με λίγο μπούκωμα), ας μην προσπεράσει, είναι δίσκος που θα ακούμε και του χρόνου...

2. Lumerians – Transmissions From Telos: Vol. IV

Αντίθετα με τους Woods, οι Lumerians στην τελευταία τους κυκλοφορία ξεφεύγουν ακόμη περισσότερο και προσφέρουν τέσσερα μακρινά ορχηστρικά ταξίδια όπου αποδομούν τις, ας πούμε, garage καταβολές τους σε μια πολύ όμορφη κυκλοφορία της σχετικά καινούριας εταιρείας Hands In The Dark…

3.     Lee Noble / Ensemble Economique – Motion Forever

…η οποία μας πρόσφερε φέτος και το πολύ καλό split του Lee Noble με τους Ensemble Economique. Συνήθως όταν ακούω για ambient drone και παρόμοια χωράφια προσπαθώ να μένω στην άσφαλτο, εδώ όμως η παράκαμψη αξίζει πέρα για πέρα τον κόπο. Μουσική για το τέλος της ημέρας και/ή το τέλος του κόσμου...

4.     Chelsea Wolfe – Unknown Rooms

Είχαμε παρουσιάσει την λύκαινα από την Καλιφόρνια πέρσι σ’ αυτό το blog. Συνεχίζει δυνατή και σκοτεινή, κι από τις διασκευές σε Burzum και Rudimentary Peni (respect!) περνά σε ένα ακουστικό σετ – προάγγελο, ίσως, των επόμενων βημάτων της; Γίνεται γνωστή, αλλά ακόμη αντέχει...

5.     Group Rhoda – Out Of Time, Out Of Touch

Το όνομα ξεγελά, είναι μόνο ακόμη μια Καλιφορνέζα στο ντεμπούτο της. Με την ως συνήθως απατηλή ετικέτα “synth pop” δημιουργεί παράδοξα τοπία και διατρέχει μεγάλες αποστάσεις σε παρελθόντες χώρους και χρόνους, στους οποίους περιλαμβάνονται όλων των ειδών τα «κύματα» - dark wave, cold wave κι όποια άλλη ετικέτα θέλετε. Μόλις κυκλοφόρησε και σε βινύλιο από την επίσης καινούρια Night School Records.

6.     The UFO Club – The UFO Club

Η εμπλοκή του Christian Bland των Black Angels είναι εγγύηση. Εδώ είναι απόλυτα απενοχοποιημένος και μαζί με τον Lee Blackwell των Night Beats αποτίει έναν απολαυστικό φόρο τιμής στις επιρροές και τις αγάπες του, χωρίς την περίφημη «αγωνία της επίδρασης». Ο μεγάλος Bo Diddley, οι πρώιμοι Pink Floyd, η surf, τα 50’s, τα 60’s όλα είναι εδώ, όπως πρέπει.

Bonus, the Greek way: Baby Guru / Drug Free Youth

Στη λίστα αυτή ανήκουν δικαιωματικά δύο δίσκοι των οποίων η ελληνική προέλευση μέχρι και μειονέκτημα μπορεί να αποδειχθεί. Τα “Pieces” και “Avocado Index”, δεύτεροι δίσκοι των Baby Guru και του Drug Free Youth αντίστοιχα, αξίζει να αγοραστούν και να ακουστούν κατ’ επανάληψη, όχι «για να βοηθήσουμε τα δικά μας παιδιά», αλλά γιατί είναι απολαυστικοί, αφομοιώνουν δημιουργικά τις καλές επιρροές τους, έχουν καθαρή στόχευση και μεγάλη αποτελεσματικότητα...

Extra bonus (για δεινόσαυρους μόνο): ZZ Top – La Futura

Από τα τελευταία πράγματα που μπορούσα να φανταστώ για το 2012 είναι να ακούω τους παλιόγερους με τα γένια, αυτούς που κορόιδευαν ως τελειωμένους ήδη το 1987 οι Dumpy’s Rusty Nuts. Και όμως. Με την παραγωγή του χρυσοδάκτυλου Rick Rubin, ο οποίος είχε κάνει θαύματα και με τον Cash, δεν ξεχνάς ότι είναι ένα συγκρότημα που έβγαλε τον πρώτο δίσκο του το 1971, δεν αλλάζουν το στυλ τους ούτε την ιστορία της μουσικής, αλλά την κατάλληλη στιγμή θέλεις να τους ακούσεις. Καθόλου λίγο.

Σκορπιοί και μοναχικά κοράκια

Είχα προειδοποιήσει πως στις προθέσεις μου είναι να αναφερθώ στο φυλετικά καθαρό kraut-rock, οπότε αφού έβγαλα το χρέος μου προς τη μαύρη φυλή με το κείμενο για τους Death μπορώ να γράψω δίχως τύψεις και για τους φίλους μας τους Γερμανούς.

Και ναι, θα γράψω για τους αγαπητούς στην Ελλάδα Scorpions! Μα καλά, τι kraut rock, αυτοί παίζουν heavy metal και μάλιστα εμπορικό heavy metal, έτσι δεν είναι; Και όμως, και όμως. Πίσω στο μακρινό 1972, όταν οι Scorpions κυκλοφόρησαν το αριστουργηματικό ντεμπούτο τους Lonesome Crow ουδεμία σχέση είχαν με το είδος. Πρόκειται για μετάλλαξη από τις πολύ σπάνιες. Μέσα σε μια καριέρα 40 και βάλε χρόνων οι Scorpions κατάφεραν το ανέφικτο: κάθε καινούριος δίσκος τους να είναι χειρότερος από τον προηγούμενο. Δηλαδή το Lonesome Crow είναι με διαφορά ο καλύτερος δίσκος τους.

Μιλάμε για βαριά ψυχεδέλεια με άφθονα jazz-rock στοιχεία, κλασσικές επιρροές και μοναδικά χορωδιακά φωνητικά που παραπέμπουν στη μουσική του Μορρικόνε για τα επικά γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε. Ένας συνδυασμός μοναδικός ακόμη και για τα εντελώς πειραματικά πρότυπα της εποχής:



Στην κιθάρα ο 16χρονος Michael Schenker, η ξανθόμαλλη, άρεια απάντηση στον Jimmy Hendrix. Μένεις με το στόμα ανοικτό ακούγοντάς τον. Ο Schenker μεγαλούργησε αργότερα και στους Βρετανούς UFO, το παίξιμό του όμως στο Lonesome Crow είναι πραγματικά από αλλού. Είναι να απορεί κανείς με τα σκέρτσα της ύπαρξης: άλλοι μοχθούν μια ολόκληρη ζωή για να φτάσουν κάπου και άλλους τους ακουμπά η νεράιδα με το μαγικό ραβδάκι της και δίχως κόπο κατακτούν τις ψηλότερες κορυφές, όπως φαίνεται και στο ακόλουθο αυτοσχεδιαστικό, κιθαριστικό όργιο



Ο Μπόμπυ Φίσερ της κιθάρας! Στα 22 του βέβαια είχε ήδη σχεδόν καεί - κάποιοι τρέχουν τον δρόμο τους πολύ γρήγορα. Τίποτα πραγματικά αξιόλογο δεν έκανε από τους UFO και μετά. Και το ίδιο ισχύει για τους Scorpions. Στράφηκαν προς τον σκληρό ήχο, διατηρώντας τα ψυχεδελικά στοιχεία, στους επόμενους δύο εξαιρετικούς δίσκους τους (Fly to the Rainbow, In Trance - o M. Schenker είχε αντικατασταθεί από έναν άλλο σπουδαίο Γερμανό της κιθάρας, τον Uli Roth) και σιγά-σιγά αποφάσισαν να πέσουν με τα μούτρα στη μάσα γράφοντας μπαλάντες που αποτελούν τον ορισμό του γλυκανάλατου 



Λερώσαμε το μπλογκ γαμώτο! Μπορεί να έγιναν ζάπλουτοι, το κύρος όμως που απολαμβάνουν άλλα   γερμανικά συγκροτήματα όπως οι Can και οι Amon Duul δεν θα το έχουν ποτέ. Όχι τυχαία το Lonesome Crow δεν συμπεριλαμβάνεται κατά κανόνα στις λίστες με τα σημαντικότερα δημιουργήματα της kraut σκηνής, και οι ίδιοι οι Scorpions έχουν καταντήσει ο περίγελος των απανταχού μουσικόφιλων. Δικαίως, αν σκεφτεί κανείς τη συνολική πορεία τους. Αδίκως, αν ακούσει ύμνους όπως αυτόν:

Home Cookin’ #3½

Ο Enzian μπήκε στη σκέψη μου με το εξαιρετικό post του για τους Death, οπότε απλά συνεχίζω από εκεί που σταμάτησε (σχεδόν):

Μια από τις κορυφαίες – για μένα – στιγμές των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων ήταν το χρυσό μετάλλιο του Keshorn Walcott  από το Τρινιντάντ στο ακόντιο.

 Ο πρώτος «έγχρωμος» (άθλιος όρος) που κέρδισε τους Ευρωπαίους σε αυτό το αγώνισμα (και ο μικρότερος σε ηλικία Ολυμπιονίκης στο ακόντιο) σίγουρα στενοχώρησε πολλούς παπ-άρειους αναγνώστες της Edda, της Kalevala και της Ιλιάδας... Τι άλλο θα δούμε από τους «αραπάδες»;

Μία απάντηση είναι, μοναδικά καλό punk και hardcore: Όπως είπε και ο Enzian, ο πρώτο-garage punk δυναμίτης των Death δεν έσκασε ποτέ στην εποχή του και ήρθε κατευθείαν στα χέρια μας. Αντίστοιχη ήταν η μοίρα των Pure Hell: σχηματίστηκαν το 1974 αμιγώς (φτηνό λογοπαίγνιο) από αφρο-αμερικανούς (αθλιότερος όρος) που ήθελαν να κάνουν θόρυβο αντί για σαλιαρίσματα. Έβγαλαν μόλις ένα 7ιντσο το 1978, με μια καλή διασκευή του These Boots... της Σινάτρα, ενώ το "Noise Addiction", ο πολύ ταιριαστά τιτλοφορημένος και υπέροχος δίσκος που ηχογράφησαν την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε μόλις το 2005, παρόλο που είναι ένα εκρηκτικό αριστούργημα κιθάρας, θορύβου και βίας το οποίο δεν μπαίνει σε κατηγορίες: Rock’n’roll, punk, hardcore, metal (το Wild One είναι σχεδόν επικό), φανταστική κιθάρα παντού και νοοτροπία in your face. 

Όπως φαίνεται, ακόμη και 1978, όταν το punk και ο σκληρός γενικά ήχος ήταν κοινά αποδεκτός, κάποια πράγματα ήταν «παράδοξα» και μη αποδεκτά... χάθηκε να παίζουν disco κι αυτοί οι «άνθρωποι»;

Τους Pure Hell, ωστόσο, τους είδαν και τους άκουσαν άλλοι «ομόχρωμοί» τους, πιο τυχεροί, όπως οι Bad Brains, ένα από τα κορυφαία – και πιο παράδοξα – hardcore σχήματα. 

Σχηματίστηκαν το 1977 και πήραν το όνομά τους από αυτό εδώ το τραγούδι:

Μαύροι και rastafarians, έπαιζαν από πολύ νωρίς δυνατό και γρήγορο hardcore όπως μπορούσαν μόνο οι καλύτεροι του είδους, διανθίζοντάς το με reggae – dub ιντερλούδια που σίγουρα προκαλούσαν δυσπεψία στους δυσκοίλιους ορθόδοξους ακροατές τους. 

Το θρυλικό πρώτο επίσημο άλμπουμ τους, η κασέτα με το όνομά τους που κυκλοφόρησε στην ιστορική ROIR το 1982, παραμένει μια από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες στον χώρο, ενώ το ακολούθησαν τα πολύ καλά Rock For Light και I Against I, πρωτοπορώντας και πάλι με metal και funk επιμιξίες. 

Για να το κλείσουμε, όπως λέει και ο Enzian, πρόκειται πάνω και πρώτα από όλα για σπουδαία μουσική. Δεν θα μας άρεσε λιγότερο αν την είχαν παίξει εξωγήινοι, αλμπίνοι ή βεδουίνοι.

ipchrist

"Έχεις Primal Scream;" Vinyl Attack #1

-Έχεις Primal Scream; Ρώτησε ο νεαρός πότης με το ωραιότατο Fred Perry μπλουζάκι που καθόταν πίσω από την μπάρα. Αμέσως βγήκε ένα συννεφάκι σκέψης από το κεφάλι μου (σαν αυτό που βλέπεις στα καρτουν) με το εξώφυλλο του screamadelica. Ξέρεις, αυτή την ηλιακή φάτσα σαν πατημένο καρτουν που έχει πάρει πιο πρίν αρκετό MDMA, ε αυτή.

-Όχι ρε συ, άλλαξα έχθες τα βινύλια από την τσάντα και δεν το έφερα μαζί μου σήμερα..

Εκείνος με την μια, μου κάνει την γνωστή κίνηση α λα ρεφερι ποδοσφαιρικών γηπέδων την στιγμή που καταλογίζει πέναλτι και απευθείας κόκκινη κάρτα στον παίχτη. Η αντίδραση μου θα έπρεπε να είναι α λα Βαμβακούλας «γιου φαουλ;» αλλά εκείνη την στιγμή μόλις είχα φάει μια προσωπική ήττα και το βλέμμα μου είχε ήδη φτάσει στα πατώματα. Δεν ήταν δυνατόν να παίζεις σε μαγαζί τύπου indie, alternative και να μην έχεις μαζί σου τουλάχιστον ένα άλμπουμ των Primal..

Η παραπάνω ιστορία έγινε στα τέλη των 90’s, την εποχή που τα μαγαζιά είχαν ακόμα τα πικ απ στις μπάρες τους και εμείς είχαμε λίγα παραπάνω κιλά στις πλάτες μας για κουβαλάμε. Ήταν η εποχή που δεν χωρούσε η μουσική (της βραδιάς) μέσα σ’ένα σκληρό δίσκο για να την μεταφέρεις με το σκεπτικό «κάτσε να έχω αυτό αλλά και εκείνο και το άλλο μωρέ αφού όλα χωράνε». Ήταν η εποχή που δεν μπορούσες να κατεβάσεις όλη την δισκογραφία των Stones σε 10-20 λεπτά με ενα κλικ, αλλά η εποχή που όποιος έπαιζε δίσκους ήξερε ποιο νούμερο ήταν το κάθε κομμάτι στον δίσκο, έλεγες: “πω ρε συ, τι έβαζα μετά από αυτό;” και ξαφνικά σου ερχόταν το εξώφυλλο στο μυαλό “ναι ρε, είναι το 9 από εκείνο των Smiths με τον Ντελον ξάπλα“ και μπαμ!

Τώρα απλά γράφεις στον υπολογιστή μια λέξη και τσουπ το βρήκες. Σίγουρα πιο βολικό, αλλά άλλη φάση ρε φίλε. Το βινύλιο είναι σαν ένας μικρός πίνακας στα χέρια σου, το βγάζεις το επεξεργάζεσαι μέσα έξω, το ζυγίζεις, το σπινάρεις, ακούς τον γλυκό του ήχο μαζί και τα χράτσα χρούτσα του.

Αυτό που δεν μου αρέσει, είναι να βλέπω την ίδια εικόνα κάθε φορά που μπαίνω σε μπαρ με ντι τζεϊ που παίζει μουσική με υπολογιστή. Έναν κολλημένο τύπο στην οθόνη ενός υπολογιστή, στρίβωντας τσιγάρα και κουνώντας το ποντίκι πέρα δώθε, επιλέγοντας τραγούδια ακόμα και από το Youtube.

Αυτή την στιγμή στην Αθήνα υπάρχουν πολύ λίγα μαγαζιά που να έχουν πικ απ στις μπάρες τους και ακόμα πιο λίγα με ντι τζεϊ που να παίζουν δίσκους. Ίσως γιατί βόλευε όλους αυτή η φάση. Όλοι ξαφνικά έγιναν ντι τζεϊ και έτσι τα μεροκάματα έφτασαν στα πατώματα. Ο κάθε ένας πλέον μπορούσε να παίξει την μουσική που είχε στον σκληρό του δίσκο. Οι μαγαζάτορες πλέον δεν ενδιαφέρονται για την μουσική που θα βάλεις αλλά για το πόσο κόσμο θα φέρεις. Λογικό από την στιγμή που τα βραδινά μαγαζιά πέρασαν σε χέρια ατόμων που δεν είχαν καμία επαφή με το επάγγελμα του μπαρμαν...

 Υ.Γ Να πεθάνουν όσα κομμάτια τελειώνουν με fade out

Home Cookin' #3

O πειρασμός να απαντήσω στις διαδοχικές, μελαμψόχρωμες αναρτήσεις του ipchrist με κάμποσο ξανθόμαλλο, άρειο, τευτονικό kraut-rock ήταν μεγάλος αλλά τελικά αποφάσισα να συμμορφωθώ με το "πνεύμα της εποχής" και να γράψω για τους Death. Μην ψήνεστε, όχι για την ιστορική deαth metal μπάντα του αδικοχαμένου Chuck Schuldiner αλλά για τους μαύρους (στο δέρμα) proto-punkers από το Detroit.

Η ιστορία νομίζω πως είναι πια λίγο-πολύ γνωστή. Τρία μαύρα αδέλφια στις αρχές της δεκαετίας του '70 σχηματίζουν μια μουσική μπάντα που πειραματίζεται με τον σκληρό, κιθαριστικό ήχο του Detroit (MC5, Stooges). Το αποτέλεσμα είναι τόσο μπροστά από την εποχή του που ο πρώτος τους ηχογραφημένος δίσκος δεν κυκλοφορεί ποτέ. H δισκογραφική εταιρία πιέζει τους Death να αλλάξουν το όνομά τους σε κάτι πιο φιλικό προς το χρήστη, εκείνοι πεισματικά αρνούνται και η ιστορία τελειώνει εκεί. Τριάντα πέντε χρόνια μετά, το 2009, το αδικοχαμένο ντεμπούτο τους επιτέλους κυκλοφορεί και γίνεται χαμός. Άπαντες ομοφωνούν: πρόκειται για ένα χαμένο αριστούργημα, ένα δίσκο που όφειλε να έχει καθιερώσει τους Death ως πρωτοπόρους μιας μεγάλης μουσικής επανάστασης.

Εγώ θα προτιμήσω εδώ να αναφερθώ στην - υποτιμημένη -  συλλογή demo ηχογραφήσεων των Death που κυκλοφόρησε μόλις πέρσι (Spiritual, Mental, Physical). Η ποιότητα του ήχου μπορεί να είναι αναμενόμενα χαμηλή όμως ποιος νοιάζεται; Αν αναλογιστούμε πως πρόκειται για ηχογραφήσεις παλαιότερες από το ντεμπούτο τους, η μόνη υπόθεση που στέκει είναι πως τα αδέρφια Hackney ήταν εξωγήινοι προορισμένοι να εξελίξουν το rock'n'roll καμιά δεκαετία: το Views - με τα υστερικά φωνητικά του Bobby Hackney - είναι το μεγάλο τραγούδι που ποτέ δεν έγραψαν οι Sex Pistols, το The Storm Within αγνός hardcore θόρυβος και το Masks η απόδειξη πως το metal και το punk (και οι Beatles!) μπορούν να συνυπάρξουν: οι Death ήταν ιδιοφυείς και καταιγιστικοί ταυτόχρονα



Φυσικά η μουσική κριτική δεν παύει να επισημαίνει τα δύο στοιχεία που κάνουν τους Death τόσο ξεχωριστούς: το χρώμα του δέρματος ("μα καλά, μαύροι πάνκηδες;") και το πρώιμο της εμφάνισης τους ("μα καλά, μαύροι πάνκηδες το 1975;). Για μένα και τα δυο αυτά στοιχεία - μετά την αρχική έκπληξη - έχουν πια εντελώς εξουδετερωθεί. Είναι τόσο αυθεντική η μουσική των Death που απλά περιφρονεί κάθε προσπάθεια ταξινόμησης ή αρχειοθέτησης. Είναι τόσο εκρηκτικό το μείγμα τους - "μουσική για εκκένωση κτιρίων!" - που τους τοποθετεί αυτόματα δίπλα στους αμίμητους και τους αδούλωτους: τους Motorhead, τους Stooges, τους Ramones. Από εδώ που να πας;

Home Cookin' #2

Η εκτίμηση της οποίας χαίρει ο Πακιστανικός πολιτισμός στη χώρα μας είναι μάλλον περιορισμένη, ειδικά αυτήν την εποχή, και σίγουρα δεν πρόκειται να αλλάξει, όσα post κι αν κάνω… Πάμε στην ουσία λοιπόν:

  

Ο Nusrat Fateh Ali Khan γεννήθηκε το 1948 στο Φαιζαλαμπάντ και πέθανε σαν σήμερα το 1997. Είναι μια από τις πέντε – δέκα σπουδαιότερες ηχογραφημένες φωνές παγκοσμίως. Μπορούμε να συζητάμε ώρες για το ποιες είναι οι υπόλοιπες (Καρούζο; Κάλλας; Ουμ Καλσούμ; Μπίλι Χόλιντεϊ; Μίλλι Βανίλλι;), πάντως ο Nusrat είναι εκεί.

    

Πληθωρικός σε όλα του, με ένα εύρος πολλών οκτάβων, μεγάλη δύναμη, ένθεο πάθος και αντοχή στη φωνή του, εκπληκτικούς αυτοσχεδιασμούς και πλήθος ηχογραφήσεων, ο Nusrat λατρεύεται στη χώρα του ως ο  βασιλιάς των βασιλιάδων στο Qawwali – ας πούμε ότι είναι η μελοποιημένη Sufi ποίηση ανατολικά της Περσίας, δεν λέει και πολλά ο ορισμός όμως, το θέμα είναι η εμπειρία.

  

Χωρίς τη γνώση της γλώσσας (Urdu κυρίως), χωρίς τη γνώση και κατανόηση των στίχων, χωρίς τη γνώση των μουσικών δρόμων, χωρίς τη μέθεξη που προϋποθέτει μια κοινότητα πίστης και εμπειριών, αυτό που φτάνει σε εμάς δεν είναι παρά η σκιά της σκιάς, ωστόσο είναι τόσο ισχυρό που ξεπερνά όλα τα εμπόδια.

Αυτό εδώ μιλά για τον Mansoor Al-Hallaj που εκτελέστηκε στην Περσία το 922 ως βλάσφημος, αφού φώναζε "Ana Al Haqq" ("είμαι η Αλήθεια"):

Χωρίς να προδίδει αυτήν την παράδοση αιώνων, χωρίς να φοβάται τη «μόλυνση» από ξένα στοιχεία, ο Nusrat δοκίμασε και δοκιμάστηκε με επιτυχία σε κάθε είδους συνεργασίες και επιμιξίες με δυτικούς μουσικούς και τρόπους, από τον Peter Gabriel και τον Eddie Vedder (στα soundtrack του Τελευταίου Πειρασμού και του Dead Man Walking αντίστοιχα) μέχρι τον Michael Brook  και τους Massive Attack.

Και επειδή με ενοχλεί που η αφορμή για αυτό το ποστ, όπως και για το προηγούμενο, δεν είναι άλλη παρά ο ελέφαντας στο σαλόνι που κάνουμε ότι δεν βλέπουμε, ας πω κι αυτό: Έχουμε πλέον ξεσκεπάσει τους οχετούς και περιφέρουμε σαν τρόπαια όσα τόσο καιρό κρύβαμε επιμελώς κάτω απ’ το χαλί… Συνηθίζουμε στη δυσωδία και τη δικαιολογούμε με κάθε τρόπο, την απομαγεύουμε καταναλώνοντας όλο και μεγαλύτερες δόσεις της, δοκιμάζουμε τα όριά μας σαν παιδιά και ξύνουμε κακοφορμισμένες πληγές μέχρι την ώρα του ακρωτηριασμού… Ο «Πακιστανός», οι «Αφρικανοί», οι «ανθρωπόμορφοι», σα φιγούρες από κακή παράσταση, μόνο που εδώ δεν είμαστε ακούσιοι ή αθώοι θεατές. Γνωρίζουμε, πράττουμε, ευθυνόμαστε. 

ipchrist

Home Cookin' #1

Και τώρα που όλοι οι γάτοι του blog έχουν πιάσει θέσεις στις παραλίες ο ποντικός μπορεί να χορέψει ελεύθερος... Για τον υπόλοιπο Αύγουστο θα προσπαθήσουμε να προσφέρουμε μερικά σπιτικά φαγητά για τα όλα τα κουνούπια του Δυτικού Νείλου, τις κατσαρίδες της Τζαλαλαμπάντ και τους κοριούς του Γκουαγιακίλ...

Αρχίζουμε με την επανέκδοση της χρονιάς, το υπέροχο box set της (φυσικά!) Now Again με τα έξι βινύλια των W.I.T.C.H. Τα αρχικά αυτά σημαίνουν We Intend To Cause Havoc! και το όνομα είναι απολύτως ταιριαστό.  Η Ζάμπια μάλλον δεν είναι το πρώτο μέρος που σκέφτεται κανείς για αριστουργηματικό φαζαριστό ψυχεδελογκαράζ, αλλά εδώ είμαστε για να ανακαλύπτουμε. Στις αρχές του 70 μια σειρά από ξεχωριστούς μουσικούς και συγκροτήματα (Amanaz, Musi-O-Tunya, Paul Ngozi, Chrissy Zebby Tembo, Rikki Ililonga) δημιούργησαν το δικό τους πάντρεμα του Hendrix, του James Brown και των τοπικών ρυθμών, το οποίο οι λάτρεις της ετικέτας το αποκάλεσαν μετά Zamrock. Τέλος πάντων, οι Witch ξεχωρίζουν. 

Έδρασαν από το 1972 ως το 1977. Πατάνε με το ένα πόδι στα 60’s π.χ. των Sonics (το εξώφυλλο του Lazy Bones σε μένα τουλάχιστον θυμίζει το “Introducing The Sonics” που περιέχει και το “Witch”)

και με το άλλο στα 70’s του psych/prog και των guitar heroes (Chris Mbewe εν προκειμένω). Ισορροπούν εξαιρετικά, βάζουν μέσα αφρικανικούς ρυθμούς, απρόβλεπτες αλλαγές και τρομερή ενέργεια για ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.

Η επανέκδοση είναι υποδειγματική, καθώς σε μια πολύ λογική τιμή (περίπου 80 δολάρια για τα βινύλια, όσα δηλαδή θέλει κανείς για τους δύο δίσκους των Witch που είχε επανεκδώσει η Shadoks, ενώ η έκδοση με τα 4 CD έρχεται γύρω στα 30 Ευρώ) παίρνει κανείς όχι μόνο τα κλασικά Introduction και Lazy Bones, αλλά και τα δυσεύρετα / υπερσπάνια υπόλοιπα albums και 7ιντσα, μαζί με ένα booklet με φωτογραφίες, συνεντεύξεις, κλπ. 

Μπορούμε μόνο να σκεφτούμε τι θα έφτιαχναν αν είχαν στη διάθεσή τους κανονικές συνθήκες ηχογράφησης... Παίζονται μόνο δυνατά!

ipchrist

 

Καρό πουκάμισο και too much alcohol

Φορούσε πάντα καρό πουκάμισο αλλά δεν ήταν hipster. Για την ακρίβεια ήταν το αντίθετο ενός hipster, καθότι δεν είχε καμία αίσθηση πόζας. Αυτός είναι μάλλον και ο λόγος που η μουσική του λίγη   
επιτυχία γνώρισε και ο ίδιος - αν και χαίρει ενός γενικότερου σεβασμού - παραμένει υποτιμημένος.

Δεν είναι να μιλάει κανείς πολύ για ένα μουσικό σαν το Rory Gallagher - ούτε θα ανακαλύψω την Αμερική αν πω ότι πρόκειται ίσως για τον σπουδαιότερο λευκό blues-rock κιθαρίστα όλων των εποχών (εγώ προσωπικά μόνο τον Peter Green των Fleetwood Mac βάζω δίπλα του). Ξανάκουσα πρόσφατα το Irish Tour -είναι στις συναυλίες του που ο Gallagher άφηνε το ταλέντο του ασυγκράτητο, να ξεδιπλωθεί σε όλο του το εύρος.

Παραθέτω ένα σόλο απόσπασμα από το Walk on Hot Coals που είναι χαρακτηριστικό - δεν ξέρω αν θα το ακούσει κανείς - στις μέρες μας 7 λεπτά συνεχούς ακρόασης ενός κιθαριστικού σόλο φαντάζομαι πως δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο - έτσι ανυπόμονοι που έχουμε γίνει.



Τι ταξίδι η μουσική - ούτε και ο ίδιος ο δημιουργός της δεν ξέρει που μπορεί να τον οδηγήσει, η εικόνα βοηθάει για να νιώσουμε την έκπληξη που και ο ίδιος πρέπει να νιώθει με όλες αυτές τις νότες να αναβρύζουν από μέσα του, την αφοσίωση του αληθινά εμπνευσμένου ανθρώπου, όπου όλα γύρω του σβήνουν και γίνονται θολά και δεν μένει παρά μόνο η μουσική, το ταξίδι.

Surfin' Waves

Kαλοκαίρι... περίοδος διακοπών,χαλάρωσης,ανεμελιάς(πιο πολύ για  τους μικρότερους)... παραλίες, έναστροι ουρανοί, ανεκπλήρωτοι έρωτες αλλά καί ζέστη...πολλή  ζέστη ! Mιάς κ είμαστε εν μέσω καύσωνα λοιπόν είπα να σας δροσίσω λίγο με βρώμικες  βρεγμένες κιθάρες που ακροβατούν στην κόψη του κύματος.
Γιά την Surf μουσική όλα ξεκίνησαν αρχές δεκαέτιας τού 60 απο το Orange County της California όταν ο "γκουρού" Dick Dale με τούς Del-Tones του, πρόσθεσε - στο ηδη επιτυχημένο instrumental rock της εποχής (παιγμένο επάξια απο μπάντες οπως οι Ventures, Link Wray) - αυτή τήν "ηχώ" στόν ήχο της κιθάρας που άλλωστε χαρακτηρίζει το είδος. Με επιρροές απο την surf κουλτούρα της Νότιας Καλιφόρνια κ Μεξικού το 1961 χρησιμοποιώντας τους χαρακτηριστικούς fender ενισχυτές (ο πρώτος ενισχυτής κιθάρας 100 vatt !) κ κιθάρες φτιαγμένες απο την ιδια εταιρία, έδινε την αίσθηση της «υγρής» αντήχησης ,ή οποία μιμείται τον ήχο των κυμάτων, κάμπτοντας πολλές φορές τη νότα πρός τα κάτω με ενα τρέμουλο στο παίξιμο.Απλά παιγμένα πράγματα, σε ευθεία γραμμή που λέμε μουσικά (4/4) με σταθερό τέμπο αργό η γρήγορο με τις κιθάρες να κυριαρχούν, συχνά βέβαια με την υποστήριξη ενός ηλεκτρικού πιάνου η ενός σαξόφωνου . Να πούμε εδώ οτι ηSurf μουσική ήταν ένα από τα πρώτα μουσικά είδη που υιοθέτησε παγκοσμίως το ηλεκτρικό μπάσο ενώ δεν χρειάζεται να αναφέρω φυσικά το πόσο επηρέασε την εξέλιξη της Rock μουσικής. Επίσης μυθικά έχουν μείνει τα πάρτυ κ τα events του Ballroom στο Balboa.
Οπως ήταν φυσικό πολύ σύντομα έπαψε να είναι προνόμιο μόνο των Καλιφορνέζων καί εμφανίστηκαν πολλές αξιόλογες μπάντες από άλλες περιοχές της Αμερικής όπως οι Astronauts (Colorando) oi Trashmen (Minnesota) oi Rivieras (Indiana) , από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού κ την Αγγλία όπως οι Shadows ,oι Dacotas αλλά ακόμα καί από Αυστραλία όπως οι Denvermen, Atlantics.
Mία άλλη πρωτιά που κατέχει το είδος είναι ότι οι Ventures είναι το group με τις περισσότερες πωλήσεις δίσκων στήν ιστορία της instrumental μουσικής !

Όπως είναι φυσικό και από αυτό το αφιέρωμα δεν θα μπορούσε να λείψει μια play list με αγαπημένα αλλα κ χαρακτηριστικά κομμάτια του είδους, τα οποία βέβαια κυκλοφορούν κ σε πολλές διαφορετικές εκτελέσεις. Να μην ξεχάσω να σημειώσω οτι οι Μεξικάνοι είναι επάξιοι συνεχιστές της surf μουσικής στην εποχή μας έχοντας αναπτύξει μια αξιοθαύμαστη σκηνή με πιο εξελιγμένο "βρώμικο" surf garage rock ήχο με ολίγη γεύση από spaguetti αλλά κ comedy στοιχεία στά Live τους.
Μπάντες όπως οι Lost Acapoulco, Los Coronas, Surfcrush, Los Elasticos, Los Straitjackets, Sr. Bikini σίγουρα αξίζουν την προσοχή σας, ειδικά αν είστε fun. Τέλος σας έχω κ ένα "ψαγμένο" extra tip...είναι οι El Ray με Space Surf Garage από Δανία.
Η λίστα είναι αφιερωμένη στον φίλο αναγνώστη αλλά κ θερμό υπoστιρικτή του blog,τον γνωστό κ μη εξαιρετέο Koukouroukou που με προέτρεψε να κάνω αυτό το post.

Ashik.

Bloom - Beach House

Αν οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο αυτό αφορούν όλο και περισσότερο στο απώτερο παρελθόν δεν είναι απαραίτητα δική μας ευθύνη. Είναι και που γενικότερα δεν κινείται μουσικά σχεδόν τίποτα στις μέρες μας. Και πως να κινηθεί όταν τα περισσότερα συγκροτήματα ακολουθούν με ευλάβεια την πεπατημένη και στοχεύουν αποκλειστικά στη δημιουργία ενός ή δύο δίσκων και στην επιστροφή τους στην αφάνεια;

Κάθομαι και σκέφτομαι πόσα συγκροτήματα την τελευταία δεκαετία έχουν έστω 3 πραγματικά αξιόλογους δίσκους: ελάχιστα. Συνήθως ένα καλό ντεμπούτο, ένα αμήχανο δεύτερο άλμπουμ και πάπαλα. Γιατί για να έχεις διάρκεια σαν μπάντα θα πρέπει να πειραματιστείς και να ψαχτείς. Αλλά αυτό θέλει και τόλμη και ταλέντο - και αυτά τα στοιχεία δυστυχώς σπανίζουν.

Τρία χρόνια χρειάστηκαν οι Beach House για το διαδόχο δίσκο  του εξαιρετικού - πράγματι - Teen Dream του 2009. Τώρα εγώ σκέφτομαι πως στα τρία πρώτα τους χρόνια οι Zeppelin είχαν κυκλοφορήσει 4 μνημειώδεις δίσκους και είχαν σοκάρει τον κόσμο περνώντας από το μεταλλικό blues-rock του ΙΙ στο ακουστικό folk του ΙΙΙ. Και τι μας προσφέρουν οι Beach House μετά από 3 χρόνια; Τίποτα. Ή μάλλον μια από τα ίδια. Μια ανιαρή, κατατονική απομίμηση του Teen Dream - οι ίδιες ενορχηστρώσεις, η ίδια παραγωγή, οι ίδιες όμορφες - αλήθεια - μελωδίες, τα ίδια φωνητικά. Έλεος ρε παιδιά. Δεν σας πέρασε από το μυαλό ένα τραγούδι σε ολόκληρο το δίσκο να είναι κάπως διαφορετικό, να έχει κάτι άλλο να πει, λίγο να ρισκάρετε, λίγο να μας εκπλήξετε;

Τελικά μου φαίνεται πως κάτι μπάντες σαν τους Beach House υπάρχουν για να βγάζουν το ψωμί τους οι άμπαλοι που γράφουν στο pitchfork (άκου εκεί 9.1). Και μετά από αυτό το ξέσκισμα επιστρέφω στα kraut-prog-psych ακούσματα που μονοπωλούν το ενδιαφέρον μου εσχάτως. Χωρίς την παραμικρή ενοχή μήπως χάσω κάνα ακόμη από τα μεγαλουργήματα που αποθεώνει το kitschfork.

15 Lost Lovers

15 Lost Lovers by Focanegra on Mixcloud

Πλαστικοί Άνθρωποι του Σύμπαντος

Με αφορμή το πρόσφατο (για τα δεδομένα μας) post του εν ιστολογίω αδελφού Enzian, αλλά και τον αγώνα με την Τσεχία, εδώ έχουμε τους Πλαστικούς Ανθρώπους του Σύμπαντος.

Πήραν το όνομά τους από αυτό εδώ το τραγούδι του θείου Φρανκ:

Σχηματίστηκαν στην Πράγα το 1968, όταν είχε ήδη περάσει η άνοιξή της και είχαν κάνει την «επίσκεψή» τους στην Τσεχοσλοβακία οι «μουσικοί» της Συμφωνικής της Βαρσοβίας. Μπορεί να καταλάβει κανείς ότι το καθεστώς δεν είχε ιδιαίτερη αδυναμία στους μαλλιάδες ούτε στο πειραματικό – προοδευτικό ροκ (με επιρροές από τον μέγα ευεργέτη Ζάππα, τους Fugs και τους Velvets). Το ότι μελοποιούσαν στίχους απαγορευμένων ποιητών (όπως στον πρώτο στούντιο δίσκο τους του 1974, το “Egon Bondy’s Happy Hearts Club Banned”) και έκαναν παρέα με αντικαθεστωτικούς τύπου Havel επίσης δεν βοήθησε... Εισέπραξαν έτσι τις δέουσες διώξεις, απαγορεύσεις και φυλακίσεις επί σειρά ετών και μέχρι τα γεράματά τους (συνεχίζουν, έντιμα, μέχρι και σήμερα).

Πέρα από αυτά τα – ούτως ή άλλως αξιόλογα – αυτό που κάνει τους Πλαστικούς Ανθρώπους ξεχωριστούς και αξιομνημόνευτους ακόμη και σήμερα και ακόμη και εκτός των συνόρων της χώρας τους είναι το γεγονός ότι έπαιζαν ένα εξαιρετικό και ασυμβίβαστο βαρύ, πειραματικό και προοδευτικό ροκ, γεγονός τουλάχιστον εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς ότι δεν βρίσκονταν πάντοτε σε επαφή με τις τάσεις και τα ακούσματα του «ελεύθερου» (τρομάρα του) κόσμου. 

Άξιοι θαυμασμού και εξερεύνησης από τους λάτρεις του είδους...

Jazz Them

      
Να'μαι και'γω !!!

Αυτοκαλοσωρίζομαι στήν παρέα τού Focanegra ,ένα Blog πού μπορούμε να εκφραζόμαστε κ νά επικοινωνούμε μέ άξονα τήν μουσική κ όλες τίς προεκτάσεις της...

Θέμα μου είναι η Jazz, ορμώμενος από κάτι που είδα γραμμένο απέριττα σε έναν τοίχο ..."jazz εναι η θλιψη της απολυτης ευτυχιας" ...πόσο σοφό!!

Τι είναι Jazz ? Πολύ δύσκολο να οριστεί η Jazz στο σύνολο της. Ασε που αν ανοίξει τέτοια κουβέντα δεν θα τελειώσει ποτέ.

Για μένα Jazz ειναι μια λέξη..."ατμοσφαιρα"

Ο Μεγάλος Thelonious επίσης με μια λέξη την περιέγραφε, η jazz είναι ελευθερία έλεγε και πράγματι, ο αυξημένος βαθμός αυτοσχεδιασμού που περικλείει το είδος αυτό σε κάθε συστατικό της μουσικής (Μελωδία, Αρμονία, Ρυθμό)το επιβεβαιώνει...μόνο που ο Monk ήταν και μιλούσε σαν μουσικός , ενώ εγώ σαν ένας απλός ακροατής.

Στην ουσία είναι το μουσικό είδος που αποτέλεσε εξέλιξη της λαϊκής αμερικανικής μουσικής κατά τον κατα τον 19ο αιωνα με αφρικανικές καταβολές.
Θεωρείται δεδομένο πως οι καταβολές της τζαζ μουσικής είναι αφρικανικες. Οι έγχρωμοι σκλάβοι,οι οποίοι, προερχόμενοι κατά κύριο λόγο από τη Δυτική Αφρική, μεταφέρθηκαν στο Νότο των ΗΠΑ, μετέφεραν μέρος των παραδόσεων τους, μεταξύ των οποίων κυρίως λατρευτικά έθιμα αλλά και μουσικά αφρικανικά χαρακτηριστικά,όπως η ρυθμική πολυπλοκότητα και οι αφηρημένες μουσικές κλίμακες.
Γενέτειρα της τζαζ μουσικής θεωρείται η Νεα Ορλεανη περι τις αρχες του 1900
Η διάδοση της τζαζ μουσικής στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στη μετανάστευση ή τις περιοδείες πολλών έγχρωμων και μη μουσικών
Η ανακάλυψη του γραμμοφωνου συντέλεσε επίσης αποφασιστικά στην εξάπλωση του νέου μουσικού είδους. Ιστορικα ο πρώτος τζαζ δίσκος ηχογραφήθηκε το 1917 από την ορχήστρα Original Dixieland Jass Band.
Σιγα σιγα εμφανιστηκε ο λεγομενος Race Record, δηλαδή δίσκος γραμμοφώνου που προοριζόταν αποκλειστικά για το"μαύρο" κοινό και ετσι πολλοί μαύροι καλλιτέχνες είχαν τη δυνατότητα να ηχογραφήσουν πλεον,κατι που συνέβαλε τα μεγιστα.
Στη δεκαετία του '20 η τζαζ είχε πλέον διαμορφωθεί σε μουσικό ιδίωμα,ενώ στα τέλη της κάνουν την εμφάνισή τους και ευρωπαϊκά μουσικά συγκροτήματα.

Τα είδη της πάμπολλα, Χρονολογικά να αναφέρω μερικά... Dixieland , Swing , Be Bop , Cool Jazz , Hard Bop , Free Jazz , Fusion , Acid Jazz κλπ.

Αρκετά με τα λόγια όμως, η στιγμή που περιμένατε με ανυπομονησία έφτασε !

Πρός τέρψη των χιλιάδων επισκεπτών του Blog μας, έφτιαξα μια  Play List που βασίζεται κυρίως σε προσωπικές αλλά και ιστορικά χρονολογικές επιλογες

Ashik