Kurt Vile CDRs #3 - 4 Songs From Drama Syn (2005)

Χαθήκαμε... Τέλος πάντων, αρκετά με τα κουρέματα, ας μιλήσουν και οι μαλλιάδες: Άλλο ένα σπιτικό cdr από τον κύριο Kurt Vile, με τους τίτλους γραμμένους με μαρκαδόρο πάνω σε εξώφυλλο του trial & error που του είχε ξεμείνει και  αυτοσχέδιες ζωγραφιές στο δισκάκι.

Τα τρία από τα τέσσερα κομμάτια που έχουμε εδώ βγήκαν τελικά στο Childish Prodigy το 2009, ενώ απ’ έξω έμεινε το kraut, χαρακτηριστικό για τα ακούσματα και τις αναζητήσεις του. Κιθάρα, αγάπη και μαλλιά.

Wilco - The Whole Love (2011)

Το γιατί οι Wilco δεν έχουν καθόλου κοινό στην Ελλάδα δεν το έχω καταλάβει (στην Αμερική είναι και εμπορικά τεράστιοι). Μάλλον φταίει η γενικευμένη απέχθεια του Έλληνα προς την country μουσική ή προς οτιδήποτε δανείζεται στοιχεία από εκεί. Για μένα οι Wilco είναι ένα από τα πολύ ελάχιστα συγκροτήματα της τελευταίας 15ετίας που θα μείνουν στην ιστορία της μουσικής - και για την ποιότητα της γραφής τους και για την διάρκειά τους και για την πρωτοποριακότητα τους: οι Wilco επανασπροσδιόρισαν την americana, παντρεύοντας την blues/country παράδοση με ήχους art-rock, kraut και ψυχεδέλειας, ένας συνδυασμός μοναδικός.

Δυστυχώς όμως το τελευταίο τους LP είναι η πρώτη τους αστοχία εδώ και πολλά χρόνια. Δεν μπορώ να εντοπίσω εύκολα το γιατί: και στην σωστή κατεύθυνση κινείται – μακριά από τo mainstream του προηγούμενου ομώνυμου δίσκου τους – και τα κομμάτια καλά είναι και το παίξιμο και οι ενορχηστρώσεις άψογα όπως πάντα. Κάτι όμως λείπει, είναι η φρεσκάδα που έχουν σε όλες τις προηγούμενες δουλειές τους, το απρόβλεπτο, πολλά από τα τραγούδια ακούγονται σαν αναμασήματα από προηγούμενες δουλειές τους. Αν ακούσει κάποιος καθαρά μουσικά το δίσκο, δεν χωράει αμφιβολία, όλα είναι στη θέση τους. Αλλά από τους Wilco περιμένει κανείς περισσότερα – οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει αυτές τις υψηλές απαιτήσεις για τη μουσική τους.

Εξαιρώ το πρώτο (Art of Almost) και το τελευταίο (Οne Sunday Morning) κομμάτι. Τα ακούς αυτά τα δυο και καταλαβαίνεις αμέσως πόσο μεγάλη μπάντα είναι. Αλλά δυστυχώς στο The Whole Love αντι για το Art of Almost μας προέκυψε το Almost an Art.

A Slowly Night Call

A Slowly Night Call by Focanegra on Mixcloud

Night Call List
1. Alex / Low Sea
2. Hands in the Dark / Chromatics 

3. Poem For A Nuclear Romance / Anne Clark

4. Instrumental / Balacade

5. A Real Hero (feat. Electric Youth) / College

6. Cuckoo / Still Corners

7. Transdance / Nightmoves

8. The Messenger  (Original Tempo GW Ruff Re-Edit) / OMD vs Greg Wilson

9. Looking for Love / Maethelvin

10. Beautiful Object / Glass Candy

11. Don't Call / Desire

12. Rad Racer (Live in San Francisco) / Work Drugs

13. Rolling in the Deep (Adele Cover) / Work Drugs

14. I Don't Want To Sing These Songs Anymore! / My Wet Calvin

15. Nightcall / Kavinsky

Kurt Vile CDRs #2: 9 Home Recordings (2004)

Σεμνά και ταπεινά (μπρρρρ...). Αξίζει να προσέξει κανείς πώς ξεκίνησαν τα Freeway In Mind και Blackberry σε αυτές τις σπιτικές ηχογραφήσεις και πώς κατέληξαν ως Freeway στο Constant Hitmaker το 2008 και Blackberry Song στο Childish Prodigy το 2009 αντίστοιχα.

Girls - Father, Son, Holy Ghost (2011)

Μα καλά δεν υποτίθεται πως το indie-rock σνομπάρει το κλασικό 70’s rock; Δεν κράζουν τα χιπστεράκια ανηλεώς στο twitter συγκροτήματα όπως οι Deep Purple (χωρίς ποτέ να τα έχουν στα αλήθεια ακούσει); Τότε, τι είναι τούτη η φανταστική κομματάρα: με τις τριπλές και τετραπλές κιθάρες, το ατσάλινο riff, το έξαλλο σόλο, τον επίλογο με τα φλάουτα;

Ναι, ο καινούριος δίσκος των Girls είναι. Διατηρώντας τον ήχο που τους έχει ήδη καθιερώσει – εμπορικά και καλλιτεχνικά – αναμετρώνται με μουσικές νόρμες που μοιάζουν εδώ και δεκαετίες εξαντλημένες. Το αποτέλεσμα είναι μοναδικό: ας ακούσει κανείς το Vomit (βγαλμένο λες απ’ ευθείας από το Dark Side of the Moon), το Forgiveness, το Love Like a River. Τίποτα που δεν έχουμε ξανακούσει, αλλά δοσμένο με αγνό συναίσθημα, με τόλμη, με την τόλμη του αγνού συναισθήματος.

Και όπου υπάρχει ταλέντο και τόλμη (ή μήπως αυτά τα δύο πάνε πακέτο;) υπάρχει πάντα και όμορφη μουσική...(εμένα πάντως το Die μου θύμισε Budgie, αλλά για αυτούς κάποια άλλη φορά).

Enzian

The Clientele – Suburban Light (2000)

Από την υπογραφή του (ηγεμονικού) συμβολαίου μου με τον όμιλο Focanegra περίμενα την πρώτη φθινοπωρινή βροχή για να ποστάρω αυτόν τον πολυαγαπημένο δίσκο από ένα πραγματικά σπουδαίο συγκρότημα. Είναι Άγγλοι, αλλά άρεσαν περισσότερο στην Αμερική. Είναι lo-fi, είναι pop, 60's nostalgia, είναι ό,τι θέλετε. Σε έναν δίκαιο κόσμο (δεν είναι) οι δίσκοι των Clientele θα παίζονταν στο μετρό και θα μοιράζονταν στα σχολεία ή έστω από τις εφημερίδες (dream on). Τέλος πάντων, το Suburban Light είναι η πρώτη μακράς διαρκείας κυκλοφορία τους και συγκεντρώνει παλιότερες, δυσεύρετες δουλειές τους. Στη συνέχεια «καθάρισαν» λίγο τον ήχο τους, ασχολήθηκαν και με άλλα πράγματα (π.χ. τους Amor de Dias), αλλά παρέμειναν εξαιρετικοί. Μια γλυκιά μελαγχολία (όχι κατάθλιψη) που είναι ό,τι πρέπει για σούρουπο ή βράδυ, με βροχή ή έστω συννεφιά.  Άντε, πάρτε και το Saturday από το “A Fading Summer” EP, επίσης του 2000.

ipchrist

Evangelista – Animal Tongue (Constellation Records, 2011)

Όχι δεν πρόκειται για την Linda (you wish…). Η Carla Bozulich ηχογραφεί με το συγκρότημά της στην Constellation (όπως και οι Godspeed, Silver Mt. Zion, Do Make Say Think, Land of Kush, Vic Chesnutt και, πλέον, και οι Tindersticks) και αυτό από μόνο του είναι ή θα έπρεπε να είναι εγγύηση. Αυτός είναι ο τέταρτος δίσκος της και είναι ένας δίσκος με πολύ μεγάλη συναισθηματική ένταση (στη μουσική, τη φωνή, τους στίχους), εξαιρετικές ενορχηστρώσεις και μια ατμόσφαιρα που γίνεται ορισμένες φορές δυσ-οίωνη (“Black Jesus”) έως και δυσ-άρεστη (“Die Alone”). Μουσική για συγκεκριμένες ώρες και ανθρώπους ίσως, σίγουρα όμως μουσική σημαντική και σημαίνουσα όμως που αξίζει να ακουστεί.

http://youtu.be/DtWlnwZqNnc

Green Grass

 Κάθε φορά που ακούω Τομ Γουέϊτς ψάχνω ν’ανάψω ενα τσιγάρο. Μπορεί να μην είμαι συστηματικός καπνιστής, αλλά με το που ακούω την βραχνάδα της φωνής του, θέλω να γεμίσει το βλέμμα μου με καπνό.

 Με πιάνω να υποδύομαι χαρακτήρα από βιβλίο του Μπουκόφσκι και μεταφέρομαι τηλεπαθητικά σε εκείνο το μπαράκι που το δείχνει ακόμα και ο Κολοκοτρώνης, ανεβασμένος πάνω στο άλογο του με προτεταμένο το χέρι δείχνοντας μια στοά απέναντι...

 Δεν μπορώ να διαλέξω με σιγουριά ποιο είναι το αγαπημένο μου κομμάτι από τον Τομ Γουέϊτς, αλλά σε όποιο τραγούδι του έχει παίξει κιθάρα ο Μαρκ Ρίμποτ το επίπεδο ανεβαίνει έναν όροφο.

Υ.Γ Η Cibelle με αυτή την διασκευή αλλά και με το υπέροχο βίντεο κλίπ, έκανε το κομμάτι δικό της.

Υ.Γ 2 Κάποτε μου είχαν πει: "Ποτέ μην αφήσεις γυναίκα που γουστάρει Τομ Γουέϊτς".

Τσιγαράκι;

Kurt Vile CDRs #1 - 3 new hits (2005)

Kurt Vile CDRs #1: 3 new hits (2005)

Ο Kurt Vile ήταν για πολλούς (τρόπος του λέγειν: για μένα και τους φίλους μου σίγουρα) από τις απολαύσεις του φετινού Primavera. Δεν το λες έκπληξη, γιατί οι δίσκοι του ήταν έτσι κι αλλιώς πολύ καλοί, σίγουρα όμως ήταν επιβεβαίωση. Όταν βλέπεις και πόσο νέος (και baby-face) είναι, δεν μπορείς παρά να σκεφτείς ότι έχει τόσο μέλλον μπροστά του.

Η έκπληξη, λοιπόν, είναι ότι έχει και τόσο παρελθόν πίσω του. Μέσα από τη Βαβυλώνα του ebayήρθαν στα χέρια μου μερικά σπιτικά και με συγκινητικό τρόπο χειροποίητα (και κατά τα φαινόμενα αρκετά σπάνια) CDR του νεαρού κ. Vile από το 2004 – 2006 (στο δημοτικό ήταν;). Θα προσπαθήσω να τα ανεβάσω στις επόμενες εβδομάδες. Στα δικά μου αυτιά, τουλάχιστον, το ταλέντο του φαίνεται και με το παραπάνω.

Enjoy!

ipchrist

Mr.Z Guest Mixtape

Mr.Z Mixtape For Focanegra by Focanegra on Mixcloud

Άρρωστος βεσπάκιας, κιμπάρης blogger, πάντα στολισμένος με κάτι από Fred Perry και με αρκετό μελάνι στα χέρια του, ο Mr.Z aka Ζώης Χαλκιόπουλος είναι από τα σταθερά δυνατά χαρτιά της Αθηναϊκής νύχτας. Πάντα στα κομμάτια που διαλέγει να μου δώσει, υπάρχει μια νότα παιδικού ρομαντισμού, η οποία όμως δεν θα σε ξάφνιαζε αν τον είχες γνωρίσει προσωπικά. Πότε δεν κολλάει σε συγκεκριμένα είδη μουσικής και αυτό θα το καταλάβεις ακούγοντας αυτό το μιξτεϊπ.

Εδώ είσαι

Everybody Loves Steve Wynn: Suspects – It’s Up To You / Talking Loud 7” (1979)

Οι Suspects είναι το πρώτο συγκρότημα στο οποίο έπαιξαν μαζί ο Steve Wynn και η Kendra Smith, πριν φτιάξουν τους (σαφώς πιο γνωστούς) πολυαγαπημένους Dream Syndicate. Κυκλοφόρησαν μόνο (ιδιωτικά και όχι σε εταιρεία) αυτό το αρκετά σπάνιο δισκάκι στα τέλη του 1979 με δύο συνθέσεις του Steve και την Kendra στα φωνητικά και ήχο σχετικά πιο κοντινό σε ό,τι συνέβαινε τότε (λέγε με punk). Για όποιον ενδιαφέρει η γενεαλογία, η Kendra, μεταξύ άλλων, συνέχισε στους Opal (πριν έρθει η Hope Sandoval), ενώ στους Suspects έπαιζαν και οι Russ Tolman και Gavin Blair που μετά έφτιαξαν τους True West. Για να μην σας χάσουμε από πελάτες, μαζί με το 7ιντσο προσφέρουμε μόνο για σήμερα και μια live διασκευή των Suspects στους Velvets, πολύ πιο κοντά στον ήχο των Syndicates, με την Kendra να τραγουδά το Al Tomorrow’s Parties στα γερμανικά (κάτι σαν τα αγγλικά της Nico ένα πράγμα)...

Εδώ είσαι!

Focanegra Mixtape by FreakAstaire

FreakAstaire by Focanegra on Mixcloud

Aquarius Heaven

Η προσδοκία:

Ακούς αυτό και φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε καμία έπαυλη καπνίζοντας μια "πουράκλα" και επιπλέοντας πάνω σ'ένα φουσκωτό φοίνικα μέσα σε μια ολυμπιακών προδιαγραφών πισίνα, την στιγμή που ο γείτονας σου Χιού θα σου έχει παραχωρήσει όλα τα φρέσκα (βουτηγμένα στο baby oil) κουνελάκια του.

Η πραγματικότητα:

Οι Damian και Clement από τους dOP μετά από μια επιτυχημένη συνεργασία στο "Before You Go" (το ακούσαμε στο Watergate 06) με τον Aquarius Heaven, τον βουτάνε από το χέρι και τον προσθέτουν στην χρυσή λίστα καλλιτεχνών (Nicolas Jaar, Dj Koze, Robag Wruhme κ.α) της Circus Company και κυκλοφορούν μια από τις καλύτερες νέες κυκλοφορίες του label.

Aquarius Heaven - Universe

Karl Hector & The Malcouns

Karl Hector & The Malcouns – Tamanrasset 12” EP (Now Again, 2011)

Για όποιον (όπως εγώ) λατρεύει τους Whitefield Brothers, η συμμετοχή του Jay Whitefield (ως Karl Hector) στους Karl Hector & the Malcouns αποτελεί εγγύηση. Μετά το εξαιρετικό Sahara Swing του 2008, ξεκινά φέτος με το πολύ καλό Tamanrasset μια σειρά από EP που θα κυκλοφορήσουν σε περιορισμένα (1.000 νομίζω) αντίτυπα το καθένα, μόνο σε βινύλιο, εν αναμονή του δεύτερου LP τους.

Με λίγα λόγια, πρόκειται για εξαιρετικούς μουσικούς που πατάνε γερά στη jazz και τη funk, αφομοιώνουν ήχους από Αιθιοπία, Μαρόκο και Δυτική Αφρική, μαζί με kraut / ψυχεδελικά ακούσματα και δημιουργούν ένα εθιστικό μίγμα. Στα συν της συγκεκριμένης κυκλοφορίας και το πολύ όμορφο ανάγλυφο εξώφυλλο. Όποιος προλάβει!

http://nowagainrecords.com/up/GirmasLament.mp3

Karl Hector & The Malcouns / Girmas Lament (2011)

Blast From The Past #1: Tuff Monks – After The Fireworks 7'' (1982)

Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για να τιμήσουμε την πολλοστή εμφάνιση του κ. Cave στα μέρη μας (αυτή τη φορά με τους Grinderman). Το 1982, οι Birthday Party συνάντησαν κατά τύχη τους συμπατριώτες τους Go-Betweens στο στούντιο στη Μελβούρνη και από το δίωρο τζαμάρισμά τους προέκυψε αυτό το σπάνιο και πολύ συμπαθητικό 7ιντσο, το οποίο κυκλοφόρησε στο όνομα “Tuff Monks”.

Σημείωση: Το link προέρχεται από το εξαιρετικό site “That Striped Sunlight Sound”, ενώ υπάρχει λήμμα για τους Tuff Monks και στην Wikipedia.

Tuff Monks - After The Fireworks