Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ip Christ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ip Christ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Kurt Vile CDRs #2: 9 Home Recordings (2004)


Σεμνά και ταπεινά (μπρρρρ...). Αξίζει να προσέξει κανείς πώς ξεκίνησαν τα Freeway In Mind και Blackberry σε αυτές τις σπιτικές ηχογραφήσεις και πώς κατέληξαν ως Freeway στο Constant Hitmaker το 2008 και Blackberry Song στο Childish Prodigy το 2009 αντίστοιχα.



The Clientele – Suburban Light (2000)


Από την υπογραφή του (ηγεμονικού) συμβολαίου μου με τον όμιλο Focanegra περίμενα την πρώτη φθινοπωρινή βροχή για να ποστάρω αυτόν τον πολυαγαπημένο δίσκο από ένα πραγματικά σπουδαίο συγκρότημα. Είναι Άγγλοι, αλλά άρεσαν περισσότερο στην Αμερική. Είναι lo-fi, είναι pop, 60's nostalgia, είναι ό,τι θέλετε. Σε έναν δίκαιο κόσμο (δεν είναι) οι δίσκοι των Clientele θα παίζονταν στο μετρό και θα μοιράζονταν στα σχολεία ή έστω από τις εφημερίδες (dream on). Τέλος πάντων, το Suburban Light είναι η πρώτη μακράς διαρκείας κυκλοφορία τους και συγκεντρώνει παλιότερες, δυσεύρετες δουλειές τους. Στη συνέχεια «καθάρισαν» λίγο τον ήχο τους, ασχολήθηκαν και με άλλα πράγματα (π.χ. τους Amor de Dias), αλλά παρέμειναν εξαιρετικοί. Μια γλυκιά μελαγχολία (όχι κατάθλιψη) που είναι ό,τι πρέπει για σούρουπο ή βράδυ, με βροχή ή έστω συννεφιά.  Άντε, πάρτε και το Saturday από το “A Fading Summer” EP, επίσης του 2000.
ipchrist

Evangelista – Animal Tongue (Constellation Records, 2011)


Όχι δεν πρόκειται για την Linda (you wish…). Η Carla Bozulich ηχογραφεί με το συγκρότημά της στην Constellation (όπως και οι Godspeed, Silver Mt. Zion, Do Make Say Think, Land of Kush, Vic Chesnutt και, πλέον, και οι Tindersticks) και αυτό από μόνο του είναι ή θα έπρεπε να είναι εγγύηση. Αυτός είναι ο τέταρτος δίσκος της και είναι ένας δίσκος με πολύ μεγάλη συναισθηματική ένταση (στη μουσική, τη φωνή, τους στίχους), εξαιρετικές ενορχηστρώσεις και μια ατμόσφαιρα που γίνεται ορισμένες φορές δυσ-οίωνη (“Black Jesus”) έως και δυσ-άρεστη (“Die Alone”). Μουσική για συγκεκριμένες ώρες και ανθρώπους ίσως, σίγουρα όμως μουσική σημαντική και σημαίνουσα όμως που αξίζει να ακουστεί.

http://youtu.be/DtWlnwZqNnc

Everybody Loves Steve Wynn: Suspects – It’s Up To You / Talking Loud 7” (1979)


Οι Suspects είναι το πρώτο συγκρότημα στο οποίο έπαιξαν μαζί ο Steve Wynn και η Kendra Smith, πριν φτιάξουν τους (σαφώς πιο γνωστούς) πολυαγαπημένους Dream Syndicate. Κυκλοφόρησαν μόνο (ιδιωτικά και όχι σε εταιρεία) αυτό το αρκετά σπάνιο δισκάκι στα τέλη του 1979 με δύο συνθέσεις του Steve και την Kendra στα φωνητικά και ήχο σχετικά πιο κοντινό σε ό,τι συνέβαινε τότε (λέγε με punk). Για όποιον ενδιαφέρει η γενεαλογία, η Kendra, μεταξύ άλλων, συνέχισε στους Opal (πριν έρθει η Hope Sandoval), ενώ στους Suspects έπαιζαν και οι Russ Tolman και Gavin Blair που μετά έφτιαξαν τους True West. Για να μην σας χάσουμε από πελάτες, μαζί με το 7ιντσο προσφέρουμε μόνο για σήμερα και μια live διασκευή των Suspects στους Velvets, πολύ πιο κοντά στον ήχο των Syndicates, με την Kendra να τραγουδά το Al Tomorrow’s Parties στα γερμανικά (κάτι σαν τα αγγλικά της Nico ένα πράγμα)...

Εδώ είσαι!

Karl Hector & The Malcouns


Karl Hector & The Malcouns – Tamanrasset 12” EP (Now Again, 2011)

Για όποιον (όπως εγώ) λατρεύει τους Whitefield Brothers, η συμμετοχή του Jay Whitefield (ως Karl Hector) στους Karl Hector & the Malcouns αποτελεί εγγύηση. Μετά το εξαιρετικό Sahara Swing του 2008, ξεκινά φέτος με το πολύ καλό Tamanrasset μια σειρά από EP που θα κυκλοφορήσουν σε περιορισμένα (1.000 νομίζω) αντίτυπα το καθένα, μόνο σε βινύλιο, εν αναμονή του δεύτερου LP τους.

Με λίγα λόγια, πρόκειται για εξαιρετικούς μουσικούς που πατάνε γερά στη jazz και τη funk, αφομοιώνουν ήχους από Αιθιοπία, Μαρόκο και Δυτική Αφρική, μαζί με kraut / ψυχεδελικά ακούσματα και δημιουργούν ένα εθιστικό μίγμα. Στα συν της συγκεκριμένης κυκλοφορίας και το πολύ όμορφο ανάγλυφο εξώφυλλο. Όποιος προλάβει!

http://nowagainrecords.com/up/GirmasLament.mp3

Karl Hector & The Malcouns / Girmas Lament (2011)

Blast From The Past #1: Tuff Monks – After The Fireworks 7'' (1982)


Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για να τιμήσουμε την πολλοστή εμφάνιση του κ. Cave στα μέρη μας (αυτή τη φορά με τους Grinderman). Το 1982, οι Birthday Party συνάντησαν κατά τύχη τους συμπατριώτες τους Go-Betweens στο στούντιο στη Μελβούρνη και από το δίωρο τζαμάρισμά τους προέκυψε αυτό το σπάνιο και πολύ συμπαθητικό 7ιντσο, το οποίο κυκλοφόρησε στο όνομα “Tuff Monks”.

Σημείωση: Το link προέρχεται από το εξαιρετικό site “That Striped Sunlight Sound”, ενώ υπάρχει λήμμα για τους Tuff Monks και στην Wikipedia.

Tuff Monks - After The Fireworks

Chelsea Wolfe - Αποκάλυψις


(Και) το 2011 είναι μέχρι στιγμής μια χρονιά των γυναικών στη μουσική: Μαζί με τις πιο προφανείς PJ Harvey (μάλλον έβγαλε τον καλύτερό της δίσκο), Anna Calvi, Lykke Li κλπ. υπάρχουν, ενδεικτικά, και οι πιο υπόγειες Grouper, Maria Minerva και Ela Orleans και, εν προκειμένω, η Chelsea Wolfe. Πρόκειται για μια νεαρή Καλιφορνέζα που αγαπά τους σκοτεινούς ήχους και στίχους και θα κυκλοφορήσει τον Αύγουστο τον δεύτερο δίσκο της, «Αποκάλυψις» μετά τον περσινό πολύ καλό “The Grime and the Glow”. Ο όρος “apocalyptic folk” που χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει τη μουσική της είναι μάλλον υπερβολικός και δεν σημαίνει και πολλά, σε κάθε περίπτωση όμως ο ήχος της έχει στοιχεία dark wave (σίγουρα έχει ακούσει Siouxsie), doom και blues και είναι ό,τι πρέπει γι’ αυτές τις πολύ ευχάριστες εποχές.

Chelsea Wolfe-Demons

Nigeria 70 Sweet Times



Μερικές πόλεις, σε συγκεκριμένες εποχές έχουν δημιουργήσει τον δικό τους μύθο στη μουσική. Ανάμεσα στο Bristol και το Seattle και τα πιο προφανή (Λονδίνο, Νέα Υόρκη), το Lagos της Νιγηρίας στη δεκαετία του 70 διεκδικεί τη δική του θέση. Τα τελευταία 10 χρόνια μια σειρά από εξαιρετικές συλλογές, κυρίως στη Soundway, Analog Africa και την Strut (αλλά και στις Now Again, Honest Jon’s κλπ κλπ) έχουν αρχίσει να μας δείχνουν τι συνέβαινε τότε στη Νιγηρία και τη Δυτική Αφρική γενικότερα: Πέρα από τον αξεπέραστο Fela και το afrobeat, δεκάδες συγκροτήματα επεξεργάζονταν γόνιμα επιρροές από latin, soul, jazz, rock και ψυχεδέλεια, πάντοτε σε συνδυασμό με τους τοπικούς ρυθμούς, για να δημιουργήσουν έναν χαρακτηριστικά δικό τους ήχο, ο οποίος δεν μπορεί παρά να σε παρασύρει.
Η τρίτη κατά σειρά συλλογή Nigeria 70 της Strut επιβεβαιώνει τον κανόνα και συνεχίζει το σερί με άριστη highlife και juju από σπουδαίους μουσικούς, πέραν του προφανούς Chief Ebenezer Obey. Επενδύστε άφοβα, για πολλοστή φορά.

Unity Of Africa - Eji Oyewole