Κάποτε θα γράφαμε και για τον Frank Zappa, απλά το μέγεθος είναι τόσο μεγάλο που προκαλεί δεύτερες σκέψεις, φόβο, δέος. Διότι ο Zappa δεν ήταν μόνο ένα μουσικό φαινόμενο, αλλά ένα ευρύτερο πολιτιστικό γεγονός, μια από τις 40-50 προσωπικότητες που σημάδεψαν την τέχνη και τον πολιτισμό του 20ου αιώνα.
Η "καλή Αμερική", αυτό είναι για μένα ο Zappa. H Αμερική της ελεύθερης σκέψης, της φαντασίας, του χιούμορ, της ταυτόχρονα αθώας και συνειδητοποιημένης ματιάς στη ζωή. Η Αμερική που επιμένει να ανασαίνει κάτω από τόνους πολιτισμικής σαβούρας και συστηματικής πλύσης εγκεφάλου.
Είναι αδύνατο να εκτιμηθεί η συνεισφορά του Zappa στη ροκ μουσική. Γιατί χωρίς Freak Out δεν υπάρχει ψυχεδέλεια, χωρίς Hot Rats δεν υπάρχει progressive-rock, χωρίς Waka Jawaka και GrandWazoo δεν νοείται το fusion-jazz rock. Τόσο απλά.
Εγώ θέλω να αναφερθώ σε μια στιγμή από το αχανές έργο του Φράνκυ που ομολογώ ότι είχα υποτιμήσει. Την ροκ-όπερα Joe's Garage, τριπλός δίσκος από το 1979. Οι ξεκαρδιστικοί στίχοι που ξεφτιλίζουν σε όλα τα επίπεδα τον "αμερικανικό τρόπο ζωής" σε συνδυασμό με μια μουσική ένδυση που περιλαμβάνει περίπου τα πάντα (ροκ, τζαζ, ντίσκο, ντου-γουοπ, ρέγκε, συμφωνική μουσική κλπ κλπ κλπ) συνθέτουν ένα απολαυστικό έργο που κερδίζει τις εντυπώσεις όχι χάρις στη συνοχή του αλλά χάρις στην ευρηματικότητά του και τη ζωντάνια του. Αξίζει πραγματικά να βυθιστεί κανείς μέσα στον μοναδικό πλούτο της φαντασίας του Zappa, ολόκληροι κόσμοι κρύβονται εκεί μέσα.
Υπάρχουν όμως και αυτά που κανένας χαβαλές δεν μπορεί να προσπελάσει, κανένα στόμα δεν μπορεί να εκφράσει και εκεί αναλαμβάνει να μιλήσει η κιθάρα του Φράνκυ, αναλαμβάνει να μιλήσει η μουσική. Ακούστε:
Watermelon in Easter hay, μια από τις πιο όμορφες στιγμές στον κατάλογο του Zappa, ένα σόλο συγκινητικό, διαυγές, αμετάκλητο. Γιατί κάποια πράγματα δεν υπάρχουν μόνο στη φαντασία του φαντασιωνόμενου (όπως υποστηρίζει η ρομποτική αφήγηση του central scrutinizer στην αρχή του κομματιού), γιατί η μουσική γκρεμίζει φυλακές, σχίζει πέπλα, ανοίγει δρόμους στον ουρανό.
Το τελευταίο διάστημα η σπουδαία δισκογραφία του Glenn Hughes μονοπωλεί τις μουσικές μου επιλογές.Και με εκλεκτούς φίλους είχαμε την απορία πώς γίνεται αυτό το σπουδαίο συγκρότημα να μην πάρει την δημοσιότητα που του άξιζε,καθώς άνετα κοιτάει στα μάτια μεγαθήρια της χρυσής δεκαετίας του rock.(70s).Λόγω χώρου θα ήταν αδύνατο να συμπεριληφθεί ολάκερη η μουσική πορεία του Hughes,που περιλαμβάνει μεγάλη σολο καριέρα,τους Deep Purple,συνεργασία με φοβερούς μουσικούς όπως ο Tony Iommi,Gary Moore,Pat Thrall,Joe Lynn Turner,Tommy Bolinκ.α.
Οι Trapeze δημιουργήθηκαν το 1968,με πενταμελής σύνθεση στο Wolverhampton πόλη με μεγάλη βιομηχανική παράδοση.Απαρτίζονταν από τον John Jones(φωνητικά),Terry Rowley(κιθάρα,πλήκτρα),Mel Galley(κιθάρα,φωνητικά),Glenn Hughes(μπάσο,φωνητικά)και Dave Holland(τύμπανα).Μετά τον ομώνυμο πρώτο δίσκο,θα φύγει το δίδυμο Rowley-Jones για να ευδοκιμήσει το power trio των Hughes-Galley-Holland σε δύο πραγματικά μοναδικούς δίσκους στους οποίους και αναφέρεται το άρθρο(μέχρι δηλαδή την φυγή του Hughes για τους Deep Purple το 1973).Το Medusa(1970)και το You Are the Music...We’re Just The Band(1972)στέκονται ως λαμπρά διαμάντια της rock μουσικής και ας μπήκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.Το ύφος ακροβατεί ανάμεσα στην τραχύτητα δυναμικών riffs και σε μοναδικές slow tempo ελεγείες.Αξίζει η αναφορά στον καταπληκτικό κιθαρίστα Mel Galley,o οποίος αργότερα θα φύγει για τους Whitesnake(o Dave Holland επίσης για τους Judas Priest το 1979)και ξεδιπλώνει το ταλέντο του με φοβερούς αυτοσχεδιασμούς και ανεπανάληπτες συνθέσεις.
Όμως η ξεχωριστή περίπτωση είναι ο Glenn Hughes.Κανείς πριν και έκτοτε δεν ζωγράφισε τόσο όμορφα τον rock καμβά με τα ζωηρά funk ηχοχρώματα.Πάντοτε ο σκληρός ήχος βρισκόταν σε διαλεκτική σχέση με άλλα μουσικά παρακλάδια,επηρεάστηκε και τα επηρέασε.Άλλά ο Hughes είναι ο αρχιτέκτονας του παντρέματος της ζωντάνιας και αμεσότητας του γνήσιου rock n roll με την αισθαντικότητα της funk/soul παράδοσης.Αυτές οι ευαισθησίες του φάνηκαν στα πρώιμα δισκογραφικά του βήματα και καθρεφτίζονται σε όλο τους το μεγαλείο στο τεράστιο φωνητικό του εύρος.Medusa
Από τις ανατριχιαστικές κραυγές έως τους οργασμικούς ψιθύρους o Glenn Hughes εκφράζει εμφατικά τον έρωτα του για την μουσική.Η ερμηνεία του στο What Is A Woman’s Role το αποδεικνύει .
Πηγαίος rock star είτε σε attitude είτε στην προσωπική του ζωή(είχε μεγάλο πρόβλημα με καταχρήσεις ναρκωτικών και αλκοόλ κάτι που τον επηρέασε βαθύτατα και το αποτύπωσε με λυρισμό στην μεταγενέστερη δισκογραφία του)και ταυτόχρονα εύθραστος και αισθηματικός,μια γοητευτική αντίφαση που χαρακτήρισε την μουσική πορεία του.
Οι Trapeze μπορεί να είναι από τα πιο υποτιμημένα συγκροτήματα όλων των εποχών,αλλά είναι απόλυτος θησαυρός σε όποιον τους ανακαλύψει,ενώ η επιδραστικότητα τους διαπερνά τα στεγανά της rock μουσικής.
Βολτάροντας πρόσφατα στα Εξάρχεια μπήκα στο δισκάδικο χαμηλά στη Βαλτετσίου, δίπλα στους ιστορικούς Χάρτες. Από τα ηχεία ακουγόταν μουσική γνώριμου ύφους: ηλεκτρικές κιθάρες, φλάουτο, γλώσσα ιταλική. Ρώτησα τον συμπαθέστατο ιδιοκτήτη τι ακούμε: "Ιταλοί είναι. De de Lind.". Θα το είχα αγοράσει επί τόπου, αν μου το επέτρεπε ο οβολός μου. Αντ'αυτού έτρεξα σπίτι να ξεθάψω το mp3 και να το ακούσω.
Για την ιστορία το όνομα De De Lind προέρχεται από την ομώνυμη, ιστορική playmate του τεύχους Αύγουστος 1967 του Playboy. Δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς το λόγο όμως το συγκεκριμένο κορίτσι δημιούργησε μαζική υστερία στα αμερικανικά στρατεύματα στο Βιετνάμ και έμεινε στην ιστορία. Κρίνετε από μόνοι σας (επιτέλους το blog αποκτά ένα πιο πικάντικο χαρακτήρα.)
Πίσω όμως στα της μουσικής. Ο ένας και μοναδικός δίσκος των De De Lind κυκλοφόρησε το 1973 και αποτελεί ένα από τα (άφθονα) χαμένα αριστούργήματα της ιταλικής progressive rock σκηνής. Το πόσο χαμένο μπορείτε να το καταλάβετε από την αξία του αυθεντικού βινυλίου που πωλείται στο διαδίκτυο σε τιμές κοντά στα 4.000 ευρώ. Το πόσο αριστούργημα, ακούγοντάς το. Τα 7 κομμάτια του δίσκου συνθέτουν μια ενιαία σουίτα, με θέματα που επανέρχονται και στιχουργική συνάφεια. Η μουσική είναι τυπικό prog-rock, με πλούσιες ενορχηστρώσεις, κλασικές επιρροές και δυνατά ροκ ξεσπάσματα. Σημαντικό το ότι οι De De Lind δεν αντιγράφουν κανένα, διατηρούν το δικό τους ύφος, κάτι που στο είδος της μουσικής που παίζουν είναι εξαιρετικά δύσκολο: η Αγία Τριάδα Yes, Genesis, King Crimson σχεδόν εξάντλησε το είδος...
Το "βαρύ" χαρτί των De De Lind, και ο κύριος εκφραστής της μοναδικότητάς τους, είναι ο τραγουδιστής με το αγγελικό-μαφιόζικο όνομα Vito Paradiso. Μπορεί το progressive-rock να μας έχει προσφέρει τους πιο βιρτουόζους μουσικούς, ελάχιστες όμως καλές φωνές έχει να επιδείξει. Λοιπόν, ο Βίτος είναι απλά απίστευτος: το εύρος της φωνής του, από τα επικά περάσματα μέχρι τις γλυκύτερες μελωδίες, είναι τεράστιο - μα κυρίως μια ανεπαίσθητη βραχνάδα, στα σημεία οπού σπάει η φωνή του σαν κύμα, ένα μοναδικό μέταλο, ένα ορυκτό που δεν έχει όνομα. Φωνάρα με τα όλα της.
Σημείωση: για να δούμε αν η photo με το ξανθό μωρό θα ανεβάσει τα views...
Πήγα στους Beach Fossils στο ΑΝ την Κυριακή που μας πέρασε και μεταφέρω εδώ τις εντυπώσεις μου για τη συναυλία (και όχι μόνο για τη συναυλία όπως θα διαπιστώσετε). Οι Lumiere brother που προλόγισαν τη συναυλία - παρά τον επαγγελματισμό που τους διακρίνει και τις αδιαμφισβήτητες μουσικές ικανότητες - νομίζω πως χρειάζονται ένα πιο σαφή προσανατολισμό στα τραγούδια τους, ίσως και λιγότερο φλερτ με το maistream-rock. Η μουσική τους δεν μου άφησε ένα ξεκάθαρο στίγμα, παρά τις ωραίες ιδέες και τις δουλεμένες ενορχηστρώσεις.
Το κυρίως μενού περιελάμβανε τους Νεοϋορκέζους Beach Fossils, το live τους ήταν πολύ καλό, αν και δυστυχώς μικρό σε διάρκεια, και μετέδωσε όλη αυτή τη γλυκύτητα και τη μελαγχολία της μουσικής τους ψυχοσύνθεσης. Η μουσική τους, αν και δομημένη με εμφανώς βρετανικό post-punk τρόπο - το μπάσο μπροστά στη μελωδία και οι κιθάρες χωρίς παραμόρφωση - ακούγεται εξίσου αμερικάνικη χάρις στον εξαιρετικό κιθαρίστα τους που μεταφέρει στον ήχο τους στοιχεία surf-rock και ψυχεδέλειας. Αυτός ο συνδυασμός που λειτούργησε άψογα στον αγαπημένο πρώτο τους δίσκο, δυστυχώς δεν είχε την ανάλογη συνέχεια στη φετινή τους δουλειά Clash the Truth. Δεν είναι κακός δίσκος αλλά για συγκρίσεις με το ντεμπούτο τους ούτε λόγος να γίνεται.
Και φτάνω και στο ζουμί, που το έχω θίξει και άλλες φορές: τι γίνεται με αυτές τις καινούριες indie μπάντες ρε παιδί μου; Γιατί δεν μπορούν να βγάλουν δύο, τρεις, πέντε καλούς δίσκους μαζεμένους, όπως τα συγκροτήματα του παλιού καλού καιρού; Ίσως η απάντηση να βρίσκεται στο ότι η φόρμα πλέον μετράει πολύ περισσότερο από το περιεχόμενο, τα γκρουπ προσπαθούν να βρουν τον ήχο τους μέσα από τόνους μουσικής παράδοσης, να διαφέρουν, να εκπλήξουν ώστε να μπορέσουν να καθιερωθούν μέσα από το συρφετό της άπειρης μουσικής που κυκλοφορεί στο ίντερνετ. Όμως χρειάζεται να έχεις και τα τραγούδια. Και τα τραγούδια - όσο "ξύπνιος" και αν είσαι, όσο καλός μουσικός - έρχονται από αλλού.
Αυτό σημαίνει πως το indie έχει πεθάνει; Όχι, αλλά όπως και σε κάθε μουσικό είδος, λίγοι είναι αυτοί που ξεχωρίζουν,λίγοι αυτοί που η μουσική τους θα επιβιώσει μέσα στο χρόνο. Παράδειγμα πρώτο: οι Deerhunter. Έκτος τους δίσκος το Monomania και απλά γίνονται όλο και καλύτεροι, και όλο και εξελίσσονται. Αλλά υπάρχει εκεί ο Bradford Cox που είναι ψιλο-ιδιοφυϊα οπότε εξηγούνται όλα. Η ροή είναι συνεχής
και παράδειγμα δεύτερο ο Justin Vernon. Είναι άδικο βέβαια για τους υπόλοιπους Volcano Choir να αναφέρομαι έτσι αποκλειστικά σε αυτόν, άλλωστε στο ολόφρεσκο Repave δεν έχει συνθέσει τη μουσική, μόνο τραγουδάει. Είναι όμως τόσο επιβλητική η παρουσία του που ο δίσκος ακούγεται σαν προσωπικό του project. Σίγουρα τα κομμάτια έχουν γραφτεί αποκλειστικά για να τα ερμηνεύσει αυτός. Και η ερμηνεία του είναι βαθύτερη από ποτέ. Πολύ καλός δίσκος με 2-3 τραγούδια που σε ταξιδεύουν πραγματικά μακριά.Μέχρι την Αλάσκα.
Δεν υπάρχει εγκάρσια τομή στην ιστορία. Στα μουσικά τεκταινόμενα όμως τα πράγματα είναι λίγο πιο απλά. Για αυτό η 7 Οκτωβρίου του 1997 είναι μια τομή στην ιστορία των ηλεκτρικών blues. Είναι η κυκλοφορία του δεύτερου album του Kenny Wayne Shepherd με τίτλο Trouble Is...Θεωρώ αυτό σημαντικότερο και όχι το καταπληκτικό ντεμπούτο του δυο χρόνια νωρίτερα,καθώς σε αυτόν το δίσκο ο Kenny ξεφεύγει,αισθάνεται πιο ώριμος από ποτέ,έχει αποτινάξει τον χαρακτηρισμό μερικών κακεντρεχών(συμπεριλαμβανομένου και του Steve Vai)ως άλλος ένας κλώνος του Stevie Ray Vaughan )δημιουργεί το πιο μεστό και ολοκληρωμένο album του,που ποτέ δεν κατάφερε να ξεπεράσει.
Magnum Opus λοιπόν ενός αυτοδίδακτου μουσικού από την Louisiana. Γιατί όμως είναι σημαντικό αυτό? Στην χρονολογία κρύβεται η απάντηση. 7 χρόνια(προαιώνια η μεταφυσική αξία που προσέδιδαν στον συγκεκριμένο αριθμό)μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου ηγέτη της σκηνής,του πρωτοπόρου και instant legend Stevie Ray Vaughan. Πολλοί θεώρησαν ότι μπήκε ταφόπλακα στον χώρο των blues,γιατί μεγάλοι μουσικοί υπήρχαν (Robben Ford,Buddy Guy,B.B King,John Lee Hooker,ακόμα και ο Gary Moore το γύρισε στα blues,κ.α)αλλά τίποτε συγκλονιστικό από νέο καλλιτέχνη.
Αυτό το album σηματοδοτεί τον καρπό που φύτρωσε,την απαρχή της οργασμικής έκρηξης νέων καλλιτεχνών,που όχι μόνο στέκονται αξιοπρεπώς, αλλά διεκδικούν τα πρωτεία, επαναπροσδιορίζουν τον ήχο, προσθέτοντας το δικό τους λιθαράκι στην πορεία αυτής της μουσικής. Και σε ένα είδος που θεωρητικά δεν προκαλεί πλέον εμπορική επιτυχία και πολλές φορές θεωρείται απολίθωμα μουσείου
Το album επιτυγχάνει τον απόλυτο συγκερασμό των παλιών, μπαρουτοκαπνισμένων ηλεκτικών blues,με την αγάπη για την rock μουσική. Κλείνει το μάτι στον αγαπημένο του SRV (με τον τίτλο Trouble Is...και με την επιλογή στο μισό δίσκο να πάρει την μπάντα του, Chris Layton στα drums,Reese Wynan στα keyboards,Tommy Shannon στο μπάσο)τον ενσωματώνει στο παίξιμο του, αλλά μόνο για να κοιτάξει μπροστά.
Ο δίσκος ξεκινάει με ένα ασύλληπτα δυναμικό Slow Ride, που καταδεικνύει την αγάπη και ικανότητα για το wah pedal και τον Hendrix και σε εισάγει αμέσως στο κλίμα του δίσκου.
Ακολουθεί ένα αριστουργηματικό υβρίδιο blues/rock με τον Kenny πραγματικά να βάζει φωτιά στην εξάχορδη με έναν απίστευτα φορτισμένο αυτοσχεδιασμό.True Lies! Και φυσικά η μεγαλύτερη επιτυχία του συμπεριλαμβάνεται σε αυτό το album,το Blue On Black,το οποίο στρογγυλοκάθησε στα Billboard Chart και είναι αυτό που λέμε στην καθομιλουμένη «αμερικάνικη καυλάντα».Blues με ακουστική διάσταση,την εξαιρετική φωνή του Noah Hunt να αναδεικνύεται στην ολότητά της και με τον KWS να το χρωματίζει με αισθαντικές μελωδίες
To album περιλαμβάνει φοβερές εκτελέσεις σε κομμάτια του Hendrix(I don’t live today),του Bob Dylan (Everything is Broken) και φυσικά το personal favourite Somehow,Somewhere,Someway εκτός των άλλων
Πρέπει να γίνει ειδική μνεία για την εκρηκτική παραγωγή,απολύτως συνυφασμένη με το κλίμα και το feel των blues,του μεγάλου Jerry Harrison, των Talking Heads και παραγωγό σε δίσκους των No Doubt,Violent Femmes,The Von Bodies κ.α.
Ο Kenny (κατά την γνώμη μου)δεν έβγαλε δίσκο αντάξιο των 2 πρώτων(αν εξαιρέσουμε ίσως το αξιοπρεπές 3ο album του)ενώ και στα zeros δεν διακρίθηκε για την εργατικότητα του (2 album εκ των οποίων μια συλλογή). Αλλά αυτός ο δίσκος λάμπει ως ένα από τα κορυφαία αριστουργήματα της μοντέρνας εποχής των blues με τεράστιους καλλιτέχνες όπως ο Derek Trucks, o Warren Haynes, o ασύλληπτος Joe Bonamassa, η Susan Tedeschi, η Beth Hart, o Johny Lang, o Robert Randolph, o γλυκανάλατος πλην όμως εκπληκτικός κιθαρίστας John Mayer, ο Gary Clark Jr., ο Chris Duarte, o Eric Steckel(απίστευτος πραγματικά)και άπειροι άλλοι, που κρατάνε τον φάρο της τόσο πολυσυλλεκτικής μες την απλότητα της μουσικής των blues.
Αν υπάρχει θεός, παίζει να
με βάλει να γράψω «δεν θα ξαναπώ γριά την Patti Smith» εκατό
φορές. Αυτό που συνέβη χθες στο Ηρώδειο θα μείνει για πολλά χρόνια μέσα μου ως
ένα από τα καλύτερα λαϊβ που έχω δεί. Δεν υπάρχει καμία υπερβολή σε αυτό που
λέω, δεν θυμάμαι ποτέ ένα Ηρώδειο να γίνεται τόσο άνω-κάτω και από «καθώς
πρέπει» να κοντράρει ακόμα και τα κάφρικα λαϊβ του ΑΝ κλάμπ.
Η πρώτη σπίθα -η
οποία άρχισε να ενεργοποιεί το κοινό- έπεσε με την διασκεύη στο «Summertime Blues” του Eddie
Cohran και την Patti να το
«κουνάει σαν κορίτσι του κολλεγίου. Ασταμάτητη με τεράστια ενέργεια -μη ξεχνάμε ότι πατάει τα 67- δεν σταματάει
καθόλου να χορεύει και να ανεβωκατεβαίνει πάνω και κάτω από την σκηνή. Το
αποκορύφωμα της βραδιάς ήταν η στιγμή που αφήνει την μπάντα της για να πάει
μπακστεϊτζ για να πάρει μερικές ανάσες αλλά εκείνη ξανα εμφανίζεται (!) και
αρχίζει να χορεύει στο κενό μεταξύ θεατών και της σκηνής. Αποτέλεσμα, ήταν να
αρχίζουν να πηδούν από τα καθίσματα –αρχικά μια γυναίκα περίπου της ηλικίας
της- δεκάδες οι οποίοι έγιναν εκατοντάδες και κάπου εκεί η μπάλα χάθηκε που
λέμε. Οι ταξιθέτες και η ασφάλεια έπαθαν σοκ! Δεν πρέπει ποτέ να έχει
ξανασυμβεί κάτι τέτοιο εκεί! Τουλάχιστον όχι στα χρόνια που πατάω εγώ!
Η χθεσινή βραδιά
είχε τέτοια ενέργεια, που ούτε που κατάλαβα πως από το πάνω διάζωμα βρέθηκα στο
κάτω, παρέα με ένα ζευγάρι -που κρατιόταν χέρι με χέρι και ήταν περίπου στην
ηλικία των γονιών μου- να χορεύουμε αγκαλιά την γαμιστερότερη /τεράστια
εκτέλεση των Horses/ Land Of The
Thousand Dances/ Gloria.
Αγαπημένη Pattiείσαι μια ιέρεια της ροκ σκηνής και εχθές αυτό το απέδειξες
–και με το παραπάνω- στους νεότερους που βρέθηκαν εκεί. Όμως να μου επιτρέψεις
να σου εξηγήσω σε κάποια άλλη φάση γιατί γέλασε το κοινό την στιγμή που είπες
«Ελλάδα, η χώρα που γέννησε την Δημοκρατία».
*credits για την φωτο/κούρεμα της Patti στα παιδιά του wearthistoday
#1 Ο Enzian μού ζήτησε να γράψω
εγώ για τη συναυλία, και μου παραχώρησε και την ατάκα του «Ο μόνος λόγος που οι Dream
Syndicate δεν έγιναν διάσημοι
είναι ότι ο Wynn είναι τόσο καλός άνθρωπος, όλοι οι άλλοι είναι σκατόψυχοι.». Σωστό, αλλά
δεν φτάνει. Εγώ θέλω να σκέφτομαι ότι καλοί άνθρωποι είναι (ή έγιναν) αυτοί που
είδαν τους Dream Syndicate με τους Last Drive το 1983 και με τους Jaywalkers το 1988, οι λίγες
δεκάδες που είδαμε τον Steve
στο Tiki πριν δυο
χρόνια και οι πάρα πολλοί και καλοί που αξιωθήκαμε να τους δούμε και να τους
ακούσουμε χθες (και προχθές στη Θεσσαλονίκη, προφανώς).
#2 Δεν είναι κάθε
μέρα που αξιώνεσαι να ζήσεις το όνειρό σου, να δεις τους παιδικούς (έστω,
εφηβικούς) σου ήρωες ζωντανά. Να τους δεις όχι σε ξεπούλημα ή μνημόσυνο, όχι να
παίζουν διεκπεραιωτικά σαν κουρέλια, κουρασμένα παλικάρια που μαζεύουν ένσημα.
Να τους δεις ζωντανούς, επίκαιρους, κατεπείγοντες. Εδώ και τώρα. Και να παίζουν
δύο από τους πιο αγαπημένους δίσκους, το Days
Of Wine And Roses και το εξίσου υπέροχο Medicine Show, με νέα δύναμη και ατελείωτη εμπειρία, για πάνω από δύο
ώρες.
#3 Συζητιέται αν οι Dream Syndicate ήταν καλύτεροι ή αν
θα μπορούσαν να γίνουν μεγαλύτεροι π.χ. από τους R.E.M. Στ’ αλήθεια δεν με νοιάζει, δεν ξέρω καν αν έχει νόημα
αυτή η κουβέντα. Για μένα οι Syndicate ήρθαν και έσωσαν το
ροκ, ήρθαν μετά το πανκ και εν γνώσει αυτού για να δείξουν ότι υπάρχει
πάντα χώρος για κιθάρες, ενέργεια και (ιδίως από το Medicine Show και μετά, και σε όλη
την καριέρα του Wynn), ροκ ιστορίες.
Οι Syndicate είναι, πέρα
από τις ανόητες ετικέτες των κριτικών για το Paisley Underground, μια μεγάλη αμερικάνικη μπάντα.
Παίρνουν τον Dylan και τους Crazy Horse (ή ακόμη και τους Creedence), τους
φιλτράρουν μέσα από τους Velvets και στους
φέρνουν κατά πρόσωπο, με άπειρη ενέργεια και πανκ «ερασιτεχνισμό» χωρίς ρετρό
ενδοιασμούς.
#4 Πολλοί σκεφτήκαμε
την Kendra Smith στο Too Little, Too Late και αρκετοί τον Karl Precoda στο Halloween και το Bullet With My Name OnIt.
Είναι σαφώς αναντικατάστατοι, αλλά το να μείνει κανείς σ’ αυτό θα ήταν αδικία
όχι μόνο για τον Mark
Walton (είναι έτσι κι αλλιώς ο μπασίστας του γκρουπ στους περισσότερους δίσκους
του) αλλά και για τον Jason
Victor (απ' τους Miracle Three, με πέρασμα και από τους Willard
Grant Conspiracy και συμμετοχή και στην tribute συλλογή του Wynn).
#5 Ήταν μια από τις συναυλίες που
καταλαβαίνεις από την αρχή ότι θα είναι ξεχωριστή. Δεν χρειάζεται να πει κανείς
κάτι για τους Last Drive, it is known, ακόμη και η ειδική σχέση
τους με τους Dream Syndicate και τον Paul B. Cutler. Στην παράδοξη εδώ
και πάρα πολλά χρόνια γι’ αυτούς θέση του support
(που λέει ο λόγος), είχαν την ευγένεια και τη διακριτικότητα του καλού
οικοδεσπότη να ζεστάνουν και όχι να κάψουν το κοινό, όσο και αν εύκολα θα το
μπορούσαν. Αντίθετα, μπορεί κανείς να πει πολλά για το κοινό, με οπαδούς από 20
μέχρι 50 (και λίγα λέω), συγκινημένους και έτοιμους να χτυπηθούν με αγάπη στο
ρινγκ.
#6 Στη δισκοθήκη μου υπάρχει ένα ολόκληρο
παρεκκλήσι αφιερωμένο στο μεγάλο δέντρο των Dream Syndicate, από τους προφήτες Suspects και 15 Minutes μέχρι τα singles και bootlegs τους, την τεράστια
μετέπειτα καριέρα του Wynn, σόλο και μη, τους δίσκους των υπολοίπων και των
φίλων τους (εδώ βάζεις από Rain
Parade και Rainy Day μέχρι True West, New Ryders, Three O’Clock,
Bangles και δεν συμμαζεύεται). Από χθες το άγιο πνεύμα το ζωοποιό μέσα σ’ όλους αυτούς τους ήχους και τις εικόνες
θα είναι αυτή η συναυλία. Ευγνωμοσύνη.
...μπορώ να σταθώ για λίγο, χωρίς να κάνω τίποτα άλλο, και να ακούσω τη μουσική; όπως μικρός; να νιώσω; μου επιτρέπεται; Καταιγισμός από μήλα του κήπου της Εδέμ, ώστε να πάψω να απολαμβάνω το μήλο, θεϊκή εκδίκηση. Ή ένα διαβολικό σχέδιο.
...αυτός ο δίσκος ακούγεται απνευστί, δεν είναι συλλογή κομματιών. Είναι μια σουίτα, μία σουίτα που ακούγεται μετά από την πυρηνική καταστροφή. Μόνο που η πυρηνική καταστροφή έχει συντελεστεί εντός, μέσα, στα βάθη της καρδιάς. Always there in our hearts, there is evil that wants out.
...είναι να μην πιαστείς στα βρόχια αυτής της μουσικής. Σε ρουφάει μέσα της, δεν τη ρουφάς εσύ, μην γελιέσαι. Ο Τρόμος - ο Τρόμος της Ομορφιάς - η Ομορφιά του Τρόμου. Η Ομορφιά. Always there in our hearts there is joy that overwhelms.
...τα μήλα της Εδέμ σαπίζουν στο καφάσι, τα αμέτρητα mp3's, mp4's, flacs, avi, dv-rip σαπίζουν στους σκληρούς δίσκους. Όμως υπάρχει αυτή η μουσική που σε υποχρεώνει να σταθείς, να αναπαυτείς εντός της. Σε παγιδεύει. Σε σταματά. Ο μηχανισμός σταματά να δουλεύει. Χαλάς. Η ακινησία. Ο Τρόμος.
...οι Can, οι Popol-Vuh, οι Radiohead, το παράδειγμα των Radiohead, Kid-A. Θόρυβος και μελωδία συνυφαίνουν τη μουσική. Μουσική-πλέγμα. Κινούμενη άμμος.
...γιατί αυτός ο δίσκος δεν μπορεί να είναι πολύ καλός, μέτριος, εξαιρετικός ή οτιδήποτε. Αυτός ο δίσκος είτε είναι για σένα είτε δεν είναι. Χωρίς σχόλια. Είτε αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στη μοναχική φιγούρα του εξωφύλλου είτε όχι. Μην προσπαθείς άδικα. You're not alone, you are alone.
...γιατί κάποιοι κάνουν μουσική για το μετά, γιατί κάποιοι είναι πάντα μετά, γιατί κάποια πράγματα επιβιώνουν της πυρηνικής καταστροφής. Η Ομορφιά - ο Τρόμος.
Νιώθεις μια κάποια ικανοποίηση όταν το άλογο στο οποίο έχεις ποντάρει τα χρήματά σου τερματίζει καμιά πενηνταριά μέτρα μπροστά από τους αντιπάλους του...
Τον περιμέναμε εδώ στο blog αυτόν το δίσκο του Kurt Vile, τον πρώτο του πραγματικά πολύ μεγάλο δίσκο, ξέραμε πως είναι θέμα χρόνου και μόνο να τον κάνει. Στην πραγματικότητα ο Kurt Vile τρέχει μόνος του στην πίστα, χωρίς αντιπάλους: είναι από αυτούς τους πολύ λίγους καλλιτέχνες που οι ίδιοι θέτουν τα στάνταρ, τους κανόνες του παιχνιδιού, ανεπηρέαστοι από ότι συμβαίνει γύρω τους.
Μας το έδωσε να το καταλάβουμε καλά αυτό στο Primavera πριν δύο χρόνια. Εμφανιζόμενος σε ένα από τα μικρά stage του φεστιβάλ -και λόγω της φύσης της μουσικής του - περίμενα ένα κατά βάση ακουστικό live, με μπόλικο λυρισμό και συναίσθημα. Αμ δε! Αυτό που ζήσαμε ήταν 3(!) ηλεκτρικές κιθάρες και ντραμς, χωρίς μπάσο, και θορυβώδεις, χεβυμεταλλάδικες εκδοχές των τραγουδιών του
To ίδιο πνεύμα περιφρόνησης του παραδεδομένου και του παραδεκτού χαρακτηρίζει τον τελευταίο του δίσκο Wakin On A Pretty Daze. Όταν όλες οι indie μπάντες στρέφονται σωρηδόν στα 60's, στα 70's, ακόμη και στα 90's, o φίλος μας από εδώ ανασκαλεύει το αμερικάνικο mainstream-rock των 80's. Πρόκειται δηλαδή για έναν "εμπορικό" δίσκο; Δύσκολο, αν αναλογιστεί κανείς πως 4 από τις συνθέσεις είναι από 8 λεπτά και πάνω.
Στην πραγματικότητα αυτό το σκόπιμο 80's περιτύλιγμα (όσον αφορά στην ""καθαρή" παραγωγή και τις παλιομοδίτικες ενορχηστρώσεις) είναι και το μεγάλο κερδισμένο στοίχημα του δίσκου: αφήνεται έτσι να φανεί με διαυγή τρόπο ο πλούτος των μελωδιών του Vile, οι εξαιρετικοί στίχοι του και φυσικά - και πάνω απ'όλα - η φωνή του: 50% αγνό, αγγελικό συναίσθημα και 50% σαρκασμός και ειρωνεία.
Και πράγματι όταν έχεις τα τραγούδια δεν χρειάζεσαι ούτε πόζα, ούτε κόλπα, ούτε μαγκιά για να τα αναδείξεις. Δεν φοβάσαι τίποτα. Το αριστουργηματικό, εναρκτήριο Wakin on a Pretty Day λειτουργεί εξίσου αποτελεσματικά, είτε με τις ενορχηστρώσεις του δίσκου, είτε με 3 ηλεκτρικές κιθάρες είτε μόνο με μια ακουστική κιθάρα και φωνή όπως φαίνεται από την παρακάτω εκτέλεση
Ο Kurt Vile έχει τα τραγούδια, το ένα καλύτερο από το άλλο. Τα υπόλοιπα τα παίρνει ο άνεμος και τα σκορπίζει. Δέκα με τόνο.
Δεν
είναι όλες οι εγγραφές στο ληξιαρχείο μας για θλίψη και περισυλλογή. Μετά τον JasonMolina, πρόσφατα χάσαμε και μιαν άλλη μεγάλη
καλλιτέχνιδα, μια αληθινή ιέρεια του πανκ, η οποία υπήρξε αληθινή μούσα για την
μουσική στα 80’s, εμπνέοντας δεκάδες καλλιτέχνες (από τους Exploited μέχρι τους Dub
Syndicate) και κάνοντας όλο τον κόσμο να ασχολείται μαζί της (από τους οπαδούς
της Λίβερπουλ μέχρι τους πλανόδιους μουσικούς στο Μπέλφαστ).
Μιλάω,
φυσικά, για την Μαργαρίτα Ρόμπερτς. Επειδή γράφτηκαν και ακούστηκαν ένα σωρό ψέματα
και, το χειρότερο, μισές αλήθειες γι’ αυτήν τώρα τελευταία, είναι καιρός να
αποκαλύψω, μόνο σε σας, όσα μου εκμυστηρεύθηκε ένα βροχερό απόγευμα στο Λονδίνο
κάπου στα μέσα των 90s.
Αρκετοί
ξέρουν π.χ. ότι ξεκίνησε την καριέρα της ως χημικός, λίγοι όμως γνωρίζουν για τους
προσωπικούς της πειραματισμούς επί σειρά δεκαετιών με ψυχότροπα και παραισθησιογόνα.
Το εμφανές τίμημα αυτών των καταχρήσεων ήταν το κλασικό γνωστό σε όλους “zombiestare”:
Το
αφανές αποτέλεσμα όμως, σε συνδυασμό με την μεγάλη και ανομολόγητη αγάπη της
για τον Γκυ Ντεμπόρ και τους Καταστασιακούς, ήταν η απόφασή της – σχέδιο ζωής, να
γίνει το πρώτο και καλύτερο τρολ
στην ιστορία της πολιτικής. Όχι απλά να ανατρέψει το σύστημα από μέσα, αλλά να
το γελοιοποιήσει, να το πάει τόσο πολύ στα άκρα του, να το κάνει καρικατούρα
και σμπαράλια, με κάθε τρόπο και μέσο. Στην απόφασή της αυτή έμεινε σταθερή και
αμετακίνητη. Ήταν σίγουρη ότι θα την καταλάβαιναν αμέσως και το παιχνίδι της θα
σταματούσε εξαρχής, αλλά αυτό δεν συνέβη, κι έτσι η Μαργαρίτα το πήγαινε όλο
και παραπέρα.
Όταν
μπήκε π.χ. στην πολιτική, ψήφισε υπέρ της επαναφοράς της βίτσας στα σχολεία, κι
αμέσως έγινε γνωστή και δημοφιλής. Ως υπουργός παιδείας έκοψε το δωρεάν γάλα
στα σχολεία. Σε απευθείας σύνδεση με την αγγλική μαζοχιστική ψυχή, έπαιζε την
αυστηρή δασκάλα / γκουβερνάντα που δεν θα είχε πρόβλημα να στις βρέξει μέχρι να
βγάλεις αίμα, πάντα με αγάπη και πάντα για το καλό σου.
Με
εγχειρίδια τα βιβλία του Hayek και της Rand, κυρίως όμως το 1984 του Orwell, η Μαργαρίτα ακολουθούσε
τακτικές που έγιναν κλασικές: «διαίρει και βασίλευε» (σαλαμοποίηση), «όλοι
εναντίον όλων», «TINA» (thereisnoalternative) και,
φυσικά, η επίκληση στην «κοινή λογική» και την «φύση των πραγμάτων».
Βήμα
το βήμα, μάχη τη μάχη, τα πονταρίσματα ανέβαιναν, αλλά κανείς δεν έβλεπε την
μπλόφα της και η Μαργαρίτα κέρδιζε το ένα στοίχημα μετά το άλλο. Ο ένας μετά
τον άλλο κλάδο εργαζομένων – απεργών συνθλιβόταν. Την θέση των Εβραίων ως
αποδιοπομπαίων τράγων πήραν οι συνδικαλιστές, οι Ιρλανδοί και οι
σοσιαλ-κομμουνιστές, πάντα στο όνομα της δημοκρατίας.
Δαιμονοποίηση
του αντιπαραγωγικού και τεμπέλη δημοσίου τομέα, ιδιωτικοποιήσεις μέχρι τον
σκληρό πυρήνα του κράτους (πλην στρατού και αστυνομίας), απορρύθμιση στο όνομα
της «ελευθερίας». Διαρκής αναζήτηση του εξωτερικού (οι Ρώσοι, οι Αργεντίνοι, ο IRA, η γραφειοκρατία των
Βρυξελλών) ή εσωτερικού «εχθρού» που πρέπει να συνθλιβεί (μέχρι τον επόμενο)
για να σωθούμε (αθάνατε CarlSchmitt!). Και
εντωμεταξύ τα κεφάλια μέσα.
Ως
αυθεντική πανκ, ακολουθούσε σταθερά την πρόκληση ως αυτοσκοπό, δοκιμάζοντας τα
όρια τα δικά της και των άλλων. Συνέθλιψε τους ανθρακωρύχους κλείνοντας ακόμη
και κερδοφόρα ορυχεία, άφησε τους απεργούς πείνας του IRAνα πεθάνουν
διαμαρτυρόμενοι για τις συνθήκες κράτησής τους, χαριεντιζόταν με τους
δικτάτορες και τους (ισχυρούς) παρίες όλου του κόσμου χωρίς να κάνει διακρίσεις (με
ξεχωριστά αισθήματα για τον Πινοσέτ και τον Μπόθα του απαρτχάιντ, ακόμη και ουδετεροφιλία για τον Πολ Ποτ) και της
έβγαιναν όλα.
Το
πόσο μοναδική ήταν στις περφόρμανς αυτές φάνηκε και κατά την αποχώρησή της,
όταν ο τόσο λίγος και θλιβερός Majorπου την διαδέχτηκε προσπάθησε να την μιμηθεί και, φυσικά, έσκασε
σαν κακοπαιγμένη φάρσα. Αυτοί που έπιασαν το νόημα, αντίθετα, ήταν η νέα γενιά «εκσυγχρονιστών»
ηθοποιών των 90s, αυτοί που την κατήγγειλαν κατ’ όνομα για να την ακολουθήσουν πιστά
στην πράξη. Αυτοί, ωστόσο, αργούν ακόμη πολύ να πεθάνουν, οπότε τους αφήνουμε
ήσυχους για την ώρα.
Επειδή
είμαστε (και) μουσικό μπλογκ, σταματάω εδώ τις αποκαλύψεις. Μαργαρίτα, σε
ευχαριστούμε για τα τραγούδια (μόνο).
ΥΓ:
Δεν είμαι από αυτούς που θα γιορτάσουν τον θάνατο (σχεδόν) οποιουδήποτε
συνανθρώπου. Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε σε κάποιο βαθμό κομιστές του
θατσερισμού, ο οποίος, ως σύμπτωμα και νόσος, χαρακτηρίζεται πάνω από όλα από
την συνειδητή και δογματική αδιαφορία για τις συνέπειες των πράξεών μας και τον
πόνο που μπορεί να προκαλέσουν, με επίκληση, ειλικρινή ή προσχηματική, μιας
μεταφυσικής πίστης σε κάποια υπερβατική δικαιοσύνη και δικαίωση («θα πονέσει αλλά θα σας σώσει» / «είμαστε
οι καλοί μαθητές και μας ζηλεύουν»). Αν αυτό μπορούσε να πεθάνει, θα έσερνα
πρώτος τον χορό...
Κατά τα φαινόμενα
έχω αναλάβει και τον άχαρο ρόλο της ενημέρωσης του ληξιαρχείου της στήλης – τέλος
πάντων, ο μισθός να πέφτει... Πρόσφατα λοιπόν «έφυγε», «κοιμήθηκε», αλλά, κυρίως,
αναπαύθηκε, στα 39 του χρόνια, ο JasonMolina.
Οι περιπέτειές του
με το αλκοόλ, η κακή κατάσταση της υγείας του και η ακόμη χειρότερη κατάσταση
του συστήματος υγείας στις Η.Π.Α. (μέχρι το θάνατό του δεχόταν δωρεές στο paypalγια να αποπληρώσει
μέρος των χρεών του στα νοσοκομεία) είχαν προδιαγράψει μια ζωή και μια τέχνη με
δυσκολίες και πόνο.
Από τα τέλη του 2009 είχε σταματήσει τις συναυλίες και,
ουσιαστικά, και τις ηχογραφήσεις, περιοδεύοντας αντ’ αυτού σε διάφορα rehabs.
Στο τελευταίο του
δημόσιο μήνυμα,
τον Μάιο του 2012, εξηγούσε ότι ζορίζεται αλλά αντέχει. Δυστυχώς, όχιόσοθαθέλαμε.
Το εξαιρετικό Daytrotter Session του 2009
είναι απόλυτα ενδεικτικό όχι μόνο των δικών του ικανοτήτων, αλλά και της
μπάντας που τον συνόδευε. Αν μερικές φορές ακουγόταν σπαρακτικός ή αποκομμένος,
στα όρια της κατατονίας (χωρίς να χάνει την ομορφιά που μετουσιώνει το προσωπικό
βίωμα και το κάνει προσβάσιμο), στην πορεία του ως Songs: Ohia και Magnolia
Electric Co. ξόρκισε αρκετά φαντάσματα, βούτηξε χωρίς τύψεις στον μεγάλο ωκεανό
της αμερικάνικης μουσικής παράδοσης και ξαναγεννήθηκε σ’ αυτόν, διατηρώντας
πάντα μια σπουδαία και χαρακτηριστική φωνή.
Όσοι αγαπήσαμε τη δουλειά
του, χάνουμε μετά τους ElliottSmithκαι VicChesnuttέναν ακόμη μεγάλο τραγουδιστή και τραγουδοποιό.
Hold on, Magnolia, to that great
highway moon
No one has to be that strong
But if you’re stubborn like me
I know what you’re trying to be
Hold on, Magnolia, I hear that station bell ring
You might be holding the last light I see
Before the dark finally gets a hold of me
Hold on, Magnolia, I know what a true friend you’ve been
In my life I have had my doubts
But tonight I think I’ve worked it out with all of them
Hold on, Magnolia, to the thunder and the rain
To the lightning that has just signed my name to the bottom line
Hold on, Magnolia, I hear that lonesome whistle whine
Hold on, Magnolia, I think its almost time
Όπως καταλαβαίνετε και από το απολαυστικό ποστ του enzian για την συναυλία των men, ο freakastaire, CEO και γενικός δερβέναγας του blog ξεμπλόκαρε τους λογαριασμούς του στην Κύπρο, είδαμε το χρώμα του χρήματος και έτσι έληξε η επίσχεση εργασίας μας. Ακολουθεί ορυμαγδός από ποστ, φυλαχθείτε...
Αν ένας παρανοϊκός πορτιέρης στο Gagarin απαγόρευε την είσοδο σε μελανειμονούντες, ριμελοφόρους, θαμώνες κομμωτηρίων, διχτυφορούσες, καροπουκαμισάδες και υποψήφιους bloggers / μουσικούς, οι soft moon μάλλον θα έπαιζαν χωρίς κοινό. Αυτό δεν συνέβη, και ο χώρος γέμισε.
Στην συναυλία πήγα μόνος, και αυτό μου επέτρεψε να εκτιμήσω ψύχραιμα τόσο τους soft moon όσο και τις ευάριθμες, συχνά ευειδείς και σπάνια ασυνόδευτες θαυμάστριές τους.
Επειδή δεν είναι καθόλου αυτονόητο (βλ. την συναυλία των Men), να πούμε ότι ο φωτισμός και ο ήχος ήταν εξαιρετικοί, ενώ η ίδια η μπάντα ήταν πιο ανθρώπινη και ζεστή από αυτό που περίμενα, και συγχρόνως πολύ κοντά στον ήχο που βγάζει στο studio.
Είναι βέβαιο ότι δεν είναι οι Joy Division ή οι Bauhaus, αλλά αυτό σε μένα τουλάχιστον δεν λέει κάτι. Έχουν σωστές επιρροές και τις πηγαίνουν ένα - δύο βήματα πιο πέρα (π.χ. στα κρουστά), δίνοντας ψύχος και σκότος στο εδώ και τώρα. Όπως είχε γίνει και με τους Horrors μερικά χρόνια πριν, ήρθαν στη σωστή στιγμή / τιμή, οπότε όλα καλά. Άντε και τους Tropic of Cancer σε double bill με την Chelsea Wolfe τώρα...
To blog παρέστη σχεδόν σύσσωμο - τέλος πάντων, οι δύο απλήρωτοι βλάκες που συνήθως γράφουν σε αυτό - στη συναυλία των Men στο ένδοξο AN club των ένδοξων Εξαρχείων. Άλλη μια σφραγίδα-μπαστούνι στη γροθιά, όμως και οι Men τα βρήκαν τελικά μπαστούνια. Για να μην παρεξηγούμαστε: πρόκειται για μια πολύ συμπαθητική μπάντα, με εξαιρετική αίσθηση της αμερικανικής παράδοσης του rock'n'roll. Μπορούν να ροκάρουν, μπορούν να βαβουριάσουν, μπορούν να φλερτάρουν με το mainstream, μπορούν και να στραφούν προς americana μεριά. Στον πολύ καλό φετινό τους δίσκο New Moon το εναρκτήριο Open the Door ή το Bird Song θυμίζουν έντονα The Band, ενώ οι φυσαρμόνικες και οι slide κιθάρες δίνουν και παίρνουν:
Δυστυχώς η συναυλία τους ήταν μια σκέτη απογοήτευση. Αιτία: ο ελεεινός ήχος. Τα φωνητικά δεν ακούγονταν ΚΑΘΟΛΟΥ, ανεξάρτητα του ποιος τραγουδούσε, οι δε κιθάρες ήταν τόσο άνισα καταμερισμένες που ενώ σόλαρε με ότι είχε και δεν είχε ο δεξιός εξτρέμ εμείς ακούγαμε σε φουλ ένταση τα ακόρντα του αριστερού μπακ-χαφ. Φανερό πως και οι ίδιοι την είχαν μυριστεί τη δουλειά, μιας και από το δεύτερο κομμάτι ο δεξιός εξτρέμ αναρωτήθηκε αν ακούγεται καθόλου - και η όλη φάση πρέπει να τους ξενέρωσε.
Γύρω στο 8ο κομμάτι δεν άντεξα και κατευθύνθηκα στον ηχολήπτη, ένα συμπαθέστατο, μακρυμάλλικο αγόρι που μου θύμισε τον Tobey Maguire στο Fear and Loathing in Las Vegas.
Δεν ξέρω τι ναρκωτικά είχε πάρει άλλα όταν του εξήγησα πως οι φωνές δεν ακούγονταν καθόλου πανικοβλήθηκε, λέγοντας "wow, it's superloud in here dude, I didn't have a clue" και με ευχαρίστησε για την υπόδειξή μου. Πράγματι ανέβασε τον ήχο στα φωνητικά ώστε να αποτελούν μέρος των συχνοτήτων που μπορεί να αντιληφθεί το ανθρώπινο αυτί, ήταν όμως πια αργά: 3-4 τραγούδια παίξαν ακόμη.
Τέλος πάντων, κρίμα, δείχνει πόση ζημιά μπορεί να γίνει όταν ο λάθος άνθρωπος βρεθεί στη λάθος θέση. Η βραδιά τελείωσε με μπίρες στην πλατεία και πολιτικές συζητήσεις με τον ipchrist. Άλλη μια ισοπαλία δηλαδή.
