Wattstax: Tο Μαύρο Woodstock

Μια κοινότητα βαθιά καταπιεσμένη συνυφαίνει την συλλογική της ταυτότητα με την μουσική της παράδοση.Η μουσική ως πηγή αυτοκαθορισμού και περηφάνειας.Ηχηρή διαμαρτυρία και ζωηρή έκφραση,απελευθέρωση από τα δίχτυα της μονοτονίας που ρίχνει η καθημερινότητα.

Όλα αποτυπώνονται με μοναδικό τρόπο στην ταινία Wattstax,που είναι υλικό από το ομώνυμο φεστιβαλ τον προηγούμενο χρόνο.Συμπεριλαμβάνει πλάνα από την μαύρη κοινότητα της πόλης Watts του Λος Άντζελες και των αναταραχών που συγκλόνισαν την Αμερική στις 11-17 Αυγούστου του 1965 ανάμεσα σε αφρομερικανούς κατοίκους της περιοχής και αστυνομικούς.Αφορμή ήταν ένα επεισόδιο σύλληψης ενός 21χρονου άνδρα υπό την επήρεια αλκοόλ,αλλά οι αιτίες πρέπει να αναζητηθούν στο φυλετικό διαχωρισμό και τις κοινωνικές εντάσεις που υπήρχαν απέναντι σε μαύρους και λατινοαμερικάνικους πληθυσμούς στην περιοχή της Καλιφόρνια.Κατέληξε σε τραγωδία,καθώς 34 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους(χωρίς να συνυπολογίσουμε χιλιάδες τραυματίες,συλλήψεις και υλικές ζημιές).Στην μνήμη τους καθιερώθηκε ετήσιο φεστιβάλ και το 1972 με την συμβολή και της δισκογραφικής Stax (οι κυριότερες soul δισκογραφικές τότε ήταν η Stax και η Motown)και την συνδρομή των μεγαλύτερων καλλιτεχνών της :Isaac Hayes,Bar Kays,Rufus Thomas,Staples Singer,Rance Allen,Albert King,Eddie Floyd κ.α.



Το Los Angeles Memorial Coliseum στις 20 Αυγούστου του 1972 φιλοξένησε σχεδόν 112.000 ανθρώπους,με ένα δολάριο το εισιτήριο ωστέ να είναι καθολικά προσβάσιμη η συναυλία-γιορτή και έντονη δήλωση των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων,που εκφράζεται με ατέρμονο χορό γυναικών και αντρών που φορούν dashiki(χαρακτηριστική παραδοσιακή φορεσιά της δυτικής Αφρικής),με μουσικό πλαίσιο από μοναδικούς funk/soul /blues ρυθμούς.Ο γηραιότερος έφηβος Rufus Thomas θα καλέσει όλους να νιώσουν το groove.



Το κλίμα διανθίζεται από τα gospel στοιχεία των Staples Singers,οικογένεια που ιδρυτής τους ήταν ο Roebuck Staples με τα τέσσερα παιδιά του!



Στο ίδιο ύφος είναι και η εμφάνιση των Rance Allen Group(οικεγενειακή υπόθεση και εδώ)



Ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα είναι και ο larger than life Albert King,ο οποίος μεταφέρει τον blues αισθησιασμό στο κοινό



Αλλά ο μεγάλος αστέρας ήταν ο Isaac Hayes,o μάυρος Μωυσής ο οποίος είχε κυκλοφορήσει την προηγούμενη χρονιά το soundtrack του θρυλικού Shaft



Στην συναυλία υπήρχαν μόνο μαύροι αστυνομικοί,που δεν έφεραν όπλο.Μια εμφατική στιγμή του κινήματος της μαύρης χειραφέτησης(ο Al Bell συνιδιοκτήτης της Stax records ήταν φίλος με τον Martin Luther King)συλλαμβάνει την αίσθηση συλλογικότητας που ισχυροποιείται μετά από εξεγέρσεις και αναταραχές όπως στο Watts εκείνο το ζεστό μεγάλο καλοκαίρι (hot long summer)του 1965,που οφείλονται στην ασφυκτική μέγγενη της καταστολής,των μακραίωνων διακρίσεων και των ντροπιαστικών εκδηλώσεων ρατσισμού σε κάθε φάσμα της ζωής,εις βάρος της πολύπαθης μαύρης κοινότητας η οποία βρισκόταν τότε στο ζενίθ των πολιτικών και κοινωνικών διεκδικήσεων της με το κίνημα της Μαύρης Δύναμης και αυτό αντανακλάται σε 112.000 υπερυψωμένες γροθιές στο-αδίκως ξεχασμένο από τον χρόνο-Wattstax:πέραν των σπουδαιότατων πολιτικών συνδηλώσεων του,είναι και εκρηκτικό μείγμα funk/RnB/soul/blues,της μουσικής παρακαταθήκης της ασύγκριτης αφροαμερικάνικης κουλτούρας.

Ο Glenn Hughes και η ιδιαιτερότητα των Trapeze

Το τελευταίο διάστημα η σπουδαία δισκογραφία του Glenn Hughes μονοπωλεί τις μουσικές μου επιλογές.Και με εκλεκτούς φίλους είχαμε την απορία πώς γίνεται αυτό το σπουδαίο συγκρότημα να μην πάρει την δημοσιότητα που του άξιζε,καθώς άνετα κοιτάει στα μάτια μεγαθήρια της χρυσής δεκαετίας του rock.(70s).Λόγω χώρου θα ήταν αδύνατο να συμπεριληφθεί ολάκερη η μουσική πορεία του Hughes,που περιλαμβάνει μεγάλη σολο καριέρα,τους Deep Purple,συνεργασία με φοβερούς μουσικούς όπως ο Tony Iommi,Gary Moore,Pat Thrall,Joe Lynn Turner,Tommy Bolinκ.α. Οι Trapeze δημιουργήθηκαν το 1968,με πενταμελής σύνθεση στο Wolverhampton πόλη με μεγάλη βιομηχανική παράδοση.Απαρτίζονταν από τον John Jones(φωνητικά),Terry Rowley(κιθάρα,πλήκτρα),Mel Galley(κιθάρα,φωνητικά),Glenn Hughes(μπάσο,φωνητικά)και Dave Holland(τύμπανα).Μετά τον ομώνυμο πρώτο δίσκο,θα φύγει το δίδυμο Rowley-Jones για να ευδοκιμήσει το power trio των Hughes-Galley-Holland σε δύο πραγματικά μοναδικούς δίσκους στους οποίους και αναφέρεται το άρθρο(μέχρι δηλαδή την φυγή του Hughes για τους Deep Purple το 1973).Το Medusa(1970)και το You Are the Music...We’re Just The Band(1972)στέκονται ως λαμπρά διαμάντια της rock μουσικής και ας μπήκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.Το ύφος ακροβατεί ανάμεσα στην τραχύτητα δυναμικών riffs και σε μοναδικές slow tempo ελεγείες.Αξίζει η αναφορά στον καταπληκτικό κιθαρίστα Mel Galley,o οποίος αργότερα θα φύγει για τους Whitesnake(o Dave Holland επίσης για τους Judas Priest το 1979)και ξεδιπλώνει το ταλέντο του με φοβερούς αυτοσχεδιασμούς και ανεπανάληπτες συνθέσεις.



Όμως η ξεχωριστή περίπτωση είναι ο Glenn Hughes.Κανείς πριν και έκτοτε δεν ζωγράφισε τόσο όμορφα τον rock καμβά με τα ζωηρά funk ηχοχρώματα.Πάντοτε ο σκληρός ήχος βρισκόταν σε διαλεκτική σχέση με άλλα μουσικά παρακλάδια,επηρεάστηκε και τα επηρέασε.Άλλά ο Hughes είναι ο αρχιτέκτονας του παντρέματος της ζωντάνιας και αμεσότητας του γνήσιου rock n roll με την αισθαντικότητα της funk/soul παράδοσης.Αυτές οι ευαισθησίες του φάνηκαν στα πρώιμα δισκογραφικά του βήματα και καθρεφτίζονται σε όλο τους το μεγαλείο στο τεράστιο φωνητικό του εύρος.Medusa Από τις ανατριχιαστικές κραυγές έως τους οργασμικούς ψιθύρους o Glenn Hughes εκφράζει εμφατικά τον έρωτα του για την μουσική.Η ερμηνεία του στο What Is A Woman’s Role το αποδεικνύει .



Πηγαίος rock star είτε σε attitude είτε στην προσωπική του ζωή(είχε μεγάλο πρόβλημα με καταχρήσεις ναρκωτικών και αλκοόλ κάτι που τον επηρέασε βαθύτατα και το αποτύπωσε με λυρισμό στην μεταγενέστερη δισκογραφία του)και ταυτόχρονα εύθραστος και αισθηματικός,μια γοητευτική αντίφαση που χαρακτήρισε την μουσική πορεία του.



Οι Trapeze μπορεί να είναι από τα πιο υποτιμημένα συγκροτήματα όλων των εποχών,αλλά είναι απόλυτος θησαυρός σε όποιον τους ανακαλύψει,ενώ η επιδραστικότητα τους διαπερνά τα στεγανά της rock μουσικής.

Modern Blues

 Δεν υπάρχει εγκάρσια τομή στην ιστορία. Στα μουσικά τεκταινόμενα όμως τα πράγματα είναι λίγο πιο απλά. Για αυτό η 7 Οκτωβρίου του 1997 είναι μια τομή στην ιστορία των ηλεκτρικών blues. Είναι η κυκλοφορία του δεύτερου album του Kenny Wayne Shepherd με τίτλο Trouble Is...Θεωρώ αυτό σημαντικότερο και όχι το καταπληκτικό ντεμπούτο του δυο χρόνια νωρίτερα,καθώς σε αυτόν το δίσκο ο Kenny ξεφεύγει,αισθάνεται πιο ώριμος από ποτέ,έχει αποτινάξει τον χαρακτηρισμό μερικών κακεντρεχών(συμπεριλαμβανομένου και του Steve Vai)ως άλλος ένας κλώνος του Stevie Ray Vaughan )δημιουργεί το πιο μεστό και ολοκληρωμένο album του,που ποτέ δεν κατάφερε να ξεπεράσει.

 Magnum Opus λοιπόν ενός αυτοδίδακτου μουσικού από την Louisiana. Γιατί όμως είναι σημαντικό αυτό? Στην χρονολογία κρύβεται η απάντηση. 7 χρόνια(προαιώνια η μεταφυσική αξία που προσέδιδαν στον συγκεκριμένο αριθμό)μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου ηγέτη της σκηνής,του πρωτοπόρου και instant legend Stevie Ray Vaughan. Πολλοί θεώρησαν ότι μπήκε ταφόπλακα στον χώρο των blues,γιατί μεγάλοι μουσικοί υπήρχαν (Robben Ford,Buddy Guy,B.B King,John Lee Hooker,ακόμα και ο Gary Moore το γύρισε στα blues,κ.α)αλλά τίποτε συγκλονιστικό από νέο καλλιτέχνη.

 Αυτό το album σηματοδοτεί τον καρπό που φύτρωσε,την απαρχή της οργασμικής έκρηξης νέων καλλιτεχνών,που όχι μόνο στέκονται αξιοπρεπώς, αλλά διεκδικούν τα πρωτεία, επαναπροσδιορίζουν τον ήχο, προσθέτοντας το δικό τους λιθαράκι στην πορεία αυτής της μουσικής. Και σε ένα είδος που θεωρητικά δεν προκαλεί πλέον εμπορική επιτυχία και πολλές φορές θεωρείται απολίθωμα μουσείου

 Το album επιτυγχάνει τον απόλυτο συγκερασμό των παλιών, μπαρουτοκαπνισμένων ηλεκτικών blues,με την αγάπη για την rock μουσική. Κλείνει το μάτι στον αγαπημένο του SRV (με τον τίτλο Trouble Is...και με την επιλογή στο μισό δίσκο να πάρει την μπάντα του, Chris Layton στα drums,Reese Wynan στα keyboards,Tommy Shannon στο μπάσο)τον ενσωματώνει στο παίξιμο του, αλλά μόνο για να κοιτάξει μπροστά.

 Ο δίσκος ξεκινάει με ένα ασύλληπτα δυναμικό Slow Ride, που καταδεικνύει την αγάπη και ικανότητα για το wah pedal και τον Hendrix και σε εισάγει αμέσως στο κλίμα του δίσκου.

Ακολουθεί ένα αριστουργηματικό υβρίδιο blues/rock με τον Kenny πραγματικά να βάζει φωτιά στην εξάχορδη με έναν απίστευτα φορτισμένο αυτοσχεδιασμό.True Lies! Και φυσικά η μεγαλύτερη επιτυχία του συμπεριλαμβάνεται σε αυτό το album,το Blue On Black,το οποίο στρογγυλοκάθησε στα Billboard Chart και είναι αυτό που λέμε στην καθομιλουμένη «αμερικάνικη καυλάντα».Blues με ακουστική διάσταση,την εξαιρετική φωνή του Noah Hunt να αναδεικνύεται στην ολότητά της και με τον KWS να το χρωματίζει με αισθαντικές μελωδίες

To album περιλαμβάνει φοβερές εκτελέσεις σε κομμάτια του Hendrix(I don’t live today),του Bob Dylan (Everything is Broken) και φυσικά το personal favourite Somehow,Somewhere,Someway εκτός των άλλων

 Πρέπει να γίνει ειδική μνεία για την εκρηκτική παραγωγή,απολύτως συνυφασμένη με το κλίμα και το feel των blues,του μεγάλου Jerry Harrison, των Talking Heads και παραγωγό σε δίσκους των No Doubt,Violent Femmes,The Von Bodies κ.α.
Ο Kenny (κατά την γνώμη μου)δεν έβγαλε δίσκο αντάξιο των 2 πρώτων(αν εξαιρέσουμε ίσως το αξιοπρεπές 3ο album του)ενώ και στα zeros δεν διακρίθηκε για την εργατικότητα του (2 album εκ των οποίων μια συλλογή). Αλλά αυτός ο δίσκος λάμπει ως ένα από τα κορυφαία αριστουργήματα της μοντέρνας εποχής των blues με τεράστιους καλλιτέχνες όπως ο Derek Trucks, o Warren Haynes, o ασύλληπτος Joe Bonamassa, η Susan Tedeschi, η Beth Hart, o Johny Lang, o Robert Randolph, o γλυκανάλατος πλην όμως εκπληκτικός κιθαρίστας John Mayer, ο Gary Clark Jr., ο Chris Duarte, o Eric Steckel(απίστευτος πραγματικά)και άπειροι άλλοι, που κρατάνε τον φάρο της τόσο πολυσυλλεκτικής μες την απλότητα της μουσικής των blues.